Początek lat 90-tych to wyciskanie ostatnich soków z pierwszej konsoli stacjonarnej Nintendo. Dosyć szybko zrozumiano, że ten sprzęt stać na coś więcej, niż składającego się z kilku pikseli hydraulika, dlatego też pojawiały się nowe pomysły na lepszą grafikę, mimo że zaraz miało wyjść Super Nintendo. Pozycje były jeszcze bardziej dopracowane, zarówno graficznie jak i pod względem poziomu grywalności, co widać przede wszystkim w kontynuacjach serii, mających jeszcze początek w latach 80-tych. Jednym z skutków tego typu działań było Panic Restaurant, wydana w 1992 roku przez Taito platformówka, opowiadająca o małym incydencie, który zaistniał w restauracji głównego bohatera.

Incydent, bo jak inaczej można nazwać sytuację, w której szef kuchni zostaje napadnięty przez innego szefa? Ohdove, po tym jak główny bohater otrząsnął się po trafieniu dynią, oświadczył kulturalnie, że przejmuje restaurację naszego kuchmistrza. Ten postanawia lokal odzyskać, ale nie będzie to zadanie łatwe, gdyż ta kreatura (Czy normalny człowiek ma fioletową skórę?) już porozstawiała po całej restauracji różne pułapki oraz, choć nie wiadomo do dzisiaj jak to zrobiła, ożywiła wszelkie produkty i rozkazała im go atakować. Dlatego też widok biegającej marchewki i szaszłyka w powietrzu nikogo tutaj nie dziwi.

Aby pokonać Ohdove’a, trzeba będzie się przedostać przez całą restaurację podzieloną na sześć pomieszczeń. Przed każdym poziomem ukaże się przed nami coś na wzór ulotki reklamowej rywala, na której znajduje się także mapa lokalu, pokazująca ile jeszcze nam brakuje do pojedynku z fioletowym. Mapka nie jest jednak do końca prawdziwa, ponieważ oprócz zwiedzania takich miejsc jak kuchnia czy chłodnia, przyjdzie nam też hasać po polance. Każdy poziom zawiera adekwatny do siebie zestaw wrogów, przykładowo, będąc w kuchni zaatakują nas tostery i smażone jajka, a przeszkodami staną się palniki. Nie można też zapomnieć o wszędobylskich kolcach, które tylko czekają, aż przypadkiem nie uda nam się doskoczyć do następnej platformy. Po przejściu każdej lokacji czeka na nas boss, będący co poziom coraz trudniejszym zadaniem. Zmierzymy się z ogromnym hamburgerem, patelnią pełną papryczek chilli czy też sporych rozmiarów gałką lodów. Każdy z przeciwników ma pewne zdolności, które za pierwszym razem mogą zaskoczyć grającego i spowodować utratę życia bądź dwóch. Zapytacie pewnie, jak mały kucharz może sobie radzić z większymi od siebie? Otóż, w trakcie całej wyprawy będziemy się napotykać na różnego rodzaju bonusy. Mogą to być bronie, zwiększenie ilości serduszek lub same serduszka. W ten sposób po wrogach będziemy skakać na widelcu, rzucać w nich talerzami bądź uderzać patelnią lub łyżką, która ma większy zasięg. Ciekawym bonusem jest także rondel, który sprawia, że kucharz w trakcie chodu przez chwilę kręci się w kółko, rozwalając wszystko co się napatoczy. Warto nadmienić, że wystarczy tylko jedno zranienie, by stracić aktualnie posiadany przyrząd na rzecz niezniszczalnej patelni. Po uderzeniu przyrządem kuchennym jakiegoś natrętnego produktu, zawsze wypadnie moneta. Te z kolei idzie wykorzystać po ukończeniu każdego etapu, wydając je na jednorękiego bandytę. Możemy w nim wygrać dodatkowe życia oraz serduszka w postaci lizaków i cukierków, poświęcając pięć monet na pełne losowanie (1 moneta-1 linia). Oczywiście w przypadku śmierci w połowie poziomu tracimy wszystkie zdobyte do tej pory pieniążki.

Atrakcją dodatkową w grze są minigry, które zostały ukryte w każdym poziomie w wejściu na górę drabinką. Nie trzeba być specjalnie spostrzegawczym by je zauważyć, ale warto się nimi zainteresować, gdyż stanowią formę miłej odskoczni od głównego trybu rozgrywki. Szkoda jednak, że zostały przygotowane tylko dwie, ponieważ są bardzo dobrze wykonane i w każdej z nich można by spędzić co najmniej pół godziny na kręceniu coraz to lepszych wyników. Polegają one na łapaniu zrzucanych przez ptaki jajek do patelni oraz chwytaniu wyskakujących z wody ryb. W obydwóch przypadkach należy uważać na bomby, których przypadkowe złapanie zakończy i tak już krótką rozgrywkę. Osobiście byłbym za tym, żeby na każdy poziom przypadała inna gra, lecz widocznie coś musiało twórców ograniczać lub też po prostu mieli lenia. A szkoda.

Największą wadą Panic Restaurant jest krótkość. Średnio ukończenie jednego etapu to kwestia kilku minut i nie pomaga tutaj nawet świetnie zrealizowana walka finałowa. Kwintesencja gry tkwi jednak w mozolnym uczeniu się na pamięć kolejnych poziomów, gdyż ukończenie jej za pierwszym razem jest wyzwaniem trudnym. Szaszłyki atakujące nas w momencie wspinania się po drabinie czy strzelające słomkami kubki, których pociski trzeba odbijać patelnią to tylko nieliczne z zagrożeń czyhających na kucharza. Pomimo że rozgrywka co rusz daje nam kolejne bonusy, jedna pomyłka może wystarczyć, by utracić zdobyte do tej pory monety i wyjść z poziomu wyłącznie ze stratą kilku żyć. Sporo czasu też poświęciłem na rozpracowanie każdego z bossów, ponieważ posiadając dwa serduszka w początkowej fazie gry, ciężko było nauczyć się wszystkich ruchów przeciwnika i często ginąłem, co kończyło się czasami utratą wszystkich żyć. Oczywiście mamy do dyspozycji kilka kontynuacji, ale powtarzanie lokacji od początku któryś raz z kolei, może być dla kogoś po prostu męczące. Gdy tylko jednak nabierzemy wprawy w praniu tyłków patelnią, Panic Restaurant wynagradza nas licznymi bonusami w jednorękim bandycie oraz satysfakcją, jaka wynika z odzyskania restauracji przez naszego kuchmistrza.

Oprawa A/V to istny majstersztyk, jeśli mówimy o możliwościach pierwszej konsoli stacjonarnej Nintendo. Każdy z zaprojektowanych przez Taito poziomów jest unikatowy, zarówno od strony graficznej, jak i tej dźwiękowej. Rysowane tła charakteryzują się bogactwem kolorów, a postacie, zarówno głównego bohatera, jak i przeciwników, zostały wykonane bardzo szczegółowo, czego dowodem może być chociażby bujający się wąs naszego kuchmistrza. Na słowa pochwały zasługują także tematy muzyczne, które zostały przygotowane na potrzeby gry. Każdy z nich wpada w ucho dostatecznie szybko, żeby później nie wychodzić z głowy. Wisienką na torcie jest moim zdaniem melodia z poziomu finałowego, chętnie bym uścisnął dłoń osobom odpowiedzialnym za jej stworzenie. O reszcie dźwięków w grze nie ma co dyskutować, ponieważ spełniają swoje zadanie dobrze.

Jedliście kiedyś może w pięciogwiazdkowej restauracji? Płaci się mnóstwo pieniędzy, dania wyglądają i smakują zazwyczaj niesamowicie, ale po wyjściu z lokalu można stwierdzić, że zjadłoby się jeszcze hamburgera. Podobnie jest w przypadku Panic Restaurant. Gra została przygotowana od strony technicznej naprawdę bardzo solidnie. Mimo że wygląda prawie tak, jakby była tworzona na czwartą generację konsol, nie stanowi żadnego problemu dla podzespołów NES-a. Mało ambitna, choć zabawna fabuła zmusza gracza do łamania palców narzucanymi przez rozgrywkę trudnościami, które przy pierwszych kilku podejściach mogą dać nam w kość. Problem tkwi jednak w tym, że dla wprawionych dłoni ukończenie gry to sprawa najwyżej czterdziestu minut, a gdy to już się uda, powrót do niej może nie być tak przyjemny, jak pierwsze podejście.

Co może być strasznego w żółtym kartridżu z naklejką, na której widać Jima Carreya w przebraniu Maski? Wydaje się, że nic. Pozory jednak mylą, bo po uruchomieniu go na Pegazusie, to co zobaczyłem napędziło mi stracha. Widok ogromnego zamczyska i złowieszczego napisu Kick Master, obudził w czteroletnim mnie uczucie niepokoju. Wszystkie te emocje spotęgowały się, gdy po chwili ujrzałem paskudnego gargulca. Obraz ten tak wbił się w moją pamięć, że szybko dostałem gorączki, a pozycja była uruchamiana tylko pod moją nieobecność. Potrzeba było kilku lat, abym mógł się zmierzyć z traumą i zagrać w Kick Mastera. Co ciekawe, gra szybko wpisała się w mój prywatny top tytułów na pierwszą konsolę Nintendo, dlatego ciężko będzie mi wydać osąd obiektywny. Czym zatem jest pozycja, która wywołuje we mnie tyle emocji? O tym przekonamy się w dalszej części recenzji, do której lektury zapraszam.

Jesteśmy w królestwie Lowrel. Zła czarownica Belzed zabija wszystkich mieszkańców dworu królewskiego łącznie z parą królewską. Z bliżej niewyjaśnionych przyczyn zostawia przy życiu księżniczkę Silphee i porywa ją. W pościg za nią rusza Thonolan, główny bohater gry, którym pokierujemy. Uratowanie księżniczki jest jednak dla niego celem drugorzędnym, bowiem z rąk szkieletów przysłanych przez Belzed ginie także jego brat, Macren. Zastanówmy się zatem, jakie szanse w tym starciu będzie miał Thonolan? Ano spore, gdyż jego atut to znajomość sztuki walki, która opiera się głównie na kopnięciach. W tym momencie do akcji wkraczamy my, nasze dłonie oraz kontrolery, dzięki którym będziemy łoić tyłki pomiotom Belzed. Nogami oczywiście, w końcu Kick Master, nie?

Cała gra polega na przemierzeniu 8 poziomów, w których będziemy wykorzystywać zdolności naszego głównego bohatera. Liczba możliwych ataków jest początkowo ograniczona, lecz te przyjdą z czasem. Pozycja jest mieszanką gry RPG z zręcznościówką, co widać na pierwszy rzut oka. W każdej lokacji będziemy napotykać się na chmary różnego rodzaju przeciwników. Upadłe anioły, szkielety, ogromne karaluchy to tylko przykłady kreatur, które się nam przeciwstawią. W zależności od poziomu trudności, uporanie się z nimi będzie wymagać większej ilości ciosów. Z każdego pokonanego stwora wypadają trzy losowe przedmioty. Mogą to być punkty doświadczenia, czaszka będąca podpuchą czy też mana niezbędna do wykonywania czarów. Tych będziemy mogli użyć posiadając specjalne artefakty, które znajdują się w siedmiu etapach gry. W każdym poziomie można zebrać po dwa, z czego jeden zazwyczaj jest bardziej ukryty. Dzięki nim na chwilę będziemy mogli miotać piorunami, regenerować sobie życie bez serduszek, a nawet latać. Nie ma nic za darmo, ponieważ każdy przedmiot nad swoją ikonką ma liczbę many, którą trzeba poświęcić na jednorazowe użycie. Doświadczenie otrzymujemy w formie 10, 30 oraz 50 punktów. Po przekroczeniu potrzebnej jego liczby zdobywamy nowy poziom. Thonolan wtedy dostaje nowy cios, a nam się wtedy wydłuża pasek zdrowia oraz ilość many jaką maksymalnie możemy posiadać. Kombinacji jak na możliwości kontrolera w NES-ie jest sporo, aczkolwiek w późniejszych poziomach starsze ciosy są zastępowane innymi. Może być zatem tak, że pod koniec gry utracimy często wykorzystywany przez nas cios i zostanie zamieniony na mniej przydatny. Denerwujące w systemie awansowania jest także to, że gdy zapędzimy się z zbieraniem doświadczenia, w okolicach szóstego etapu nie będzie co robić, ponieważ wszystkie zdolności Thonolana będą już odblokowane, pomijając już pozostałe do zebrania przedmioty magiczne.

Pomimo upływu lat, system rozgrywki w Kick Master się nie zestarzał ani trochę. Każdy poziom zapewnia masę zabawy, a jest to możliwe dzięki świetnym projektom etapów, które stanowią naszą drogę do zamczyska Belzed. Z potworami będziemy walczyć w mrocznym lesie, jaskiniach, na okręcie pirackim czy też głęboko pod wodą. Zaletą późniejszych etapów jest to, że w trakcie ich przechodzenia można spotkać sub-bossów. Automatycznie jednak wadą staje się to, że pod końcówkę gry będą oni się powtarzać, posiadając czasami jakieś dodatkowe zdolności bądź większą ilość zdrowia. Sporym atutem pozycji jest to, że można w niej zapisać stan rozgrywki za pomocą objętych kultem już passwordów. W momencie gdy większość tytułów trzeba było kończyć za jednym podejściem, funkcjonalność ta dla wielu graczy była zbawienna. Jedną z niewielu wad Kick Master po tylu latach jest jego długość. Przy sprawnych palcach możemy z Belzed rozprawić się w trzy kwadranse. W zamian za to gra oferuje nam możliwość ponownego przejścia, z tym że na wyższym poziomie trudności. Nie mam pojęcia ile razy można zwiększyć stopień, aczkolwiek sam doszedłem kiedyś do piątego, po czym najzwyczajniej w świecie padłem z znudzenia, gdyż jedyne co się zmienia to odporność wrogów na obrażenia.

Mówiąc o grze pochodzącej z trzeciej generacji konsol, trzeba liczyć się z pewnymi kompromisami. Grafika jak na możliwości NES-a jest dobra. Lokacje zostały przez twórców bardzo dobrze przygotowane, a na ekranie często dzieje się wiele. Ruchy Thonolana potrafią zawstydzić nie jedną gwiazdę Nintendo. Animacje ciosów są wykonane świetnie, główny bohater w piękny sposób dwoi się i troi by dokopać podnóżkom Belzed. Trochę gorzej wypadają główni bossowie, którzy niekiedy z powodu swoich rozmiarów się nie poruszają, tylko zadają obrażenia z odległości, posiłkując się podwładnymi, bądź jak kreatura na wzór Krakena mackami. Same lokacje także są dobrze wykonane, a przeciwnicy często się nimi wspomagają. Wyłaniające się z przepaści sępy czy też pojawiający się wśród chmur druidzi, którzy tylko czekają, by puścić wiązkę energii przez środek przepaści. Sporą rolę w tworzeniu klimatu gry odgrywa muzyka. 8-bitowe tematy muzyczne idealnie wręcz komponują się z każdym poziomem i łatwo wpadają w ucho. Niejednokrotnie podczas przechodzenia odczujemy tajemniczość pewnych miejsc, podniosłość towarzyszącą wyprawie Thonolana, ale i też skoki adrenaliny przy starciach z bossami. Autorzy uczynili etapy jedynymi w swoim rodzaju, przez co do gry można wracać wielokrotnie w celu sprawdzenia się na wyższych poziomach trudności lub poprawienia czasu przejścia, który to już zmierzyć będziemy musieli sami.

Kick Master to niewątpliwie jedna z lepszych pozycji w bibliotece NES-a. Gra dzisiaj cierpi na typowy dla tytułów z tamtego okresu syndrom krótkości, aczkolwiek zapewnia niesamowitą przygodę w baśniowym klimacie. Czas trwania wynagradza ukrytymi smaczkami, a gdy tylko do gry dostaną się sprawne palce, grywalność zwiększa się podwójnie. Wydaje mi się też, że tytuł wyprzedza trochę swoje czasy, co widać przez pomysł zastąpienia pewnych ataków innymi czy też kompromisy zastosowane w walkach z bossami. Mimo wszystko fani action RPG powinni docenić Kick Mastera, gdyż cokolwiek by mu się nie wytknęło, gra się w niego po prostu świetnie.