Twórcy ze studia United Front Games przygotowali tytuł, którego stylistyka oparta jest na wschodnioazjatyckim kinie sensacyjnym. Miejscem akcji uczyniono Hongkong, w którym to dane nam będzie zapoznać się z działalnością miejscowych organizacji przestępczych, czyli zwalczających się wzajemnie triad. Do kryminalnego półświatka przeniesiemy się w skórze Wei Shena, któremu hongkońskie organy ścigania powierzyły misję przeniknięcia w szeregi Sun On Yee. Nasz bohater może bez problemu udawać jednego z gangsterów, ponieważ wychowywał się w dzielnicy kontrolowanej przez Sun On Yee, a więc zna realia tego środowiska. Co prawda spędził część swojego życia na emigracji w Stanach Zjednoczonych, ale powraca na stare śmieci, gdzie będzie musiał wieść podwójne życie. Furtkę do gangsterskiego cechu otworzył mu jego kumpel z dzieciństwa, który przynależy do szajki Sun On Yee w dzielnicy North Point. Od tego momentu Wei Shen stanie się policjantem udającym gangstera, a jego największym zmaganiem, prócz konieczności wykonywania obowiązków służbowych, będzie próba pogodzenia sprzeczności wynikających z dwóch odmiennych kodeksów moralnych. Przede wszystkim musi wykonywać czynności niegodziwe, żeby zdobyć zaufanie nowych towarzyszy i nie doprowadzić do dekonspiracji. Druga strona medalu wiąże się z dylematem, który za każdym razem towarzyszy protagoniście. Musi on odpowiedzieć sobie na pytanie – czy przywdziewana maska wraz z kolejnymi awansami w przestępczej hierarchii nie staje się jego prawdziwą twarzą? Odpowiedź na to pytanie możemy poznać wraz z rozwojem historii.

Zabieg fabularny wykorzystany w „Sleeping Dogs” jest często spotykany w kinematografii. Jednak w grach wideo spotkałem się z czymś takim po raz pierwszy. Tak czy inaczej nie jest to zarzut, bowiem korzystanie z gotowych wzorców nie jest czymś złym. Oczywiście w przypadku, gdy jest to robione dobrze, czyli do pewnego schematu dodajemy coś od siebie. A tak właśnie jest w przypadku opisywanego tytułu. Wartością dodaną w „Śpiących psach” jest bez wątpienia kreacja głównego bohatera, a czynnikiem motywującym do dalszego poznawania jego historii są wszelkiego rodzaju wątpliwości i dylematy moralne, których doświadcza. Wei Shena charakteryzuje pewność siebie i opanowanie, ale od czasu do czasu dostrzec można, że podwójne życie ma negatywny wpływ na jego psychikę i czasami ponoszą go emocje. Widoczne jest to szczególnie podczas jego kontaktów z przełożonymi, gdy nie musi udawać kogoś innego, ale zdarzy się to także w sytuacjach kryzysowych w relacjach z gangsterami – zwłaszcza przeciwko konkurencyjnym triadom. Wei przywiązuje się do swoich nowych ziomków, w których dostrzega po prostu wartościowych ludzi. Imponuje mu przede wszystkim Winston, jeden z lokalnych liderów, który swoich ludzi traktuje jak rodzinę i nazywa ich braćmi. Nic dziwnego, że Wei dostrzega w nim kogoś więcej niż kryminalistę. Podczas ogrywania tego szpila poznacie też wiele innych postaci, które nie sposób nazwać papierowymi. Tyczy się to zarówno sojuszników, jak również antagonistów. Sama fabuła jest, jak już wspomniałem, oparta na pewnych kliszach z dalekowschodnich filmów akcji. Uświadczymy zatem wschodnie sztuki walki, widowiskowe pościgi piesze i samochodowe, różnego rodzaju wyścigi i strzelaniny. Trudno nie wspomnieć też o pięknych kobietach u boku potężnych gangsterów. Mimo tej sztampowości śledzi się wszelkie przerywniki filmowe z przyjemnością, gdyż jest to zasługa dobrze napisanych dialogów i dobrze odegranych postaci. Sami scenarzyści próbowali uatrakcyjnić opowieść zwrotem akcji pod koniec gry, który był nawet ciekawy, ale domyśliłem się takiego obrotu spraw jeszcze przed dotarciem do końcówki.

Pozostając przy stylistyce tego tytułu, warto odnieść się do samego miejsca akcji, czyli do Hongkongu. Gry z otwartym światem mają to do siebie, że swoistym głównym bohaterem jest także miasto. W przypadku tego tytułu również mamy z tym do czynienia, a więc wirtualna metropolia wykreowana na potrzeby gry pełni tutaj ważną funkcję, od której w zasadzie zaczyna się budowanie odpowiedniej atmosfery. Pomimo faktu, że topografia prawdziwego Hongkongu nie została odzwierciedlona, elektroniczny odpowiednik prezentuje się bardzo dobrze. Trzeba przyznać, że projektantom ze studia United Front Games udało się przygotować bardzo klimatyczną i różnorodną miejscówkę, która tętni życiem. Nie jest to co prawda poziom Liberty City czy Los Santos z najnowszych odsłon „Grand Theft Auto”, aczkolwiek dostrzegalny jest pewien wkład pracy w zapewnienie odpowiedniego wrażenia. Duża w tym zasługa szaty graficznej, dźwięków otoczenia i oprawy muzycznej.

Hongkong w „Sleeping Dogs” jest miastem bardzo barwnym i żywym, co widoczne jest w szczególności nocą, gdy wszelkiej maści neony, banery i bilbordy budują żywą atmosferę. Momentami miałem wrażenie, że przemieszczam się po Washington Beach w Vice City, aczkolwiek Hongkong ma też swoje ciemniejsze strony, których możemy doświadczyć przechadzając się po krętych zaułkach i uliczkach oddalonych od głównych arterii komunikacyjnych. Najogólniej rzecz ujmując Hongkong ma swój urok i charakter, który dostrzec można poruszając się właśnie po takich miejscówkach, jak bazar w North Point, luksusowe hotele i biurowce w Central czy dzielnica portowa Aberdeen. Bardzo podobały mi się efekty pogodowe, czyli przede wszystkim deszcz, który najładniej prezentuje się nocą i idealnie współgra ze wspomnianymi wcześniej neonami. Oprawa wizualna w większości przypadków prezentuje się bardzo dobrze, choć dostrzegalny jest jej nierówny poziom. Mam na myśli fakt, że od czasu do czasu natrafić można na elementy graficzne odbiegające swoją jakością od otoczenia. Nierówny jest też poziom modeli postaci – wyglądają bardzo dobrze i ich animacja jest płynna, ale na niekorzyść działa drętwa mimika twarzy.

Dźwięki otoczenia są przyzwoite i ciężko cokolwiek im zarzucić. Odgłosy towarzyszące walce wręcz, dźwięki broni i pojazdów, voice-acting i głosy tła można ocenić patrząc na nie przez pryzmat zalety i wartości dodanej. Gra aktorów jest bardzo dobra, głosy pasują do postaci i nadają im odpowiedniego charakteru. Dialogi są odegrane w języku angielskim, a od czasu do czasu wrzucane jest jakieś chińskie słowo lub wyrażenie. W przypadku przechodniów i ich odzywek język chiński spotykany jest zdecydowanie częściej, co tylko buduje odpowiedni klimat. Ścieżka muzyczna jest dobrze dobrana do klimatu gry i do większości utworów nie można mieć zarzutów. Tym bardziej, że zaimplementowano system rozgłośni radiowych z odmiennymi gatunkami muzycznymi, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Niezależnie od preferencji gracza, poszczególne kawałki odpowiadają ogólnemu klimatowi gry.

Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie rozgrywka w „Sleeping Dogs”. Pod tym względem możemy powiedzieć, że gra ma swoją własną tożsamość i w żadnym wypadku nie jest to gangsterska piaskownica w stylu innych klonów „Grand Theft Auto”, lecz produkt mający określoną wizję i szereg ciekawych patentów. Oczywiście pod względem gatunkowym jest to także trzecioosobowa gra akcji w otwartym świecie i rozgrywka toczy się według schematu charakterystycznego dla sandboxów. Gracz porusza się więc swobodnie po obszarze Hongkongu i odhacza kolejne znaczniki na mapie poprzez wykonywanie aktualnie dostępnych aktywności. Najważniejsze są oczywiście misje związane z wątkiem fabularnym, podczas których Wei wykonuje zadania dla triady. W ich trakcie doświadczymy przede wszystkim widowiskowej walki wręcz z wieloma przeciwnikami naraz. Wei Shen jest niesamowicie wytrenowany, dzięki czemu udaje mu się z łatwością pokonywać swoich adwersarzy w bijatykach na gołe pięści. Wykorzystane przez twórców rozwiązania w przypadku systemu walki przypominały mi „Batman: Arkham Asylum”, co jest bardzo dobrym skojarzeniem. Przede wszystkim opiera się to wszystko na wyprowadzaniu kontrataków w odpowiednim momencie, czyli gdy wróg podświetli się na czerwono. W międzyczasie konieczna jest też efektowna i efektywna eliminacja kolejnych przeciwników celem napełnienia paska combo. Gdy uda się nam to zrobić, nasz protagonista zadaje swym wrogom większe obrażenia, a każdy delikwent posłany na deski odnawia część naszych punktów życia. Do wyprowadzania ciosów wykorzystujemy [kwadrat], który, w zależności od sposobu przyciskania, odpowiada za ciosy lekkie i silne. Posługiwać będziemy się także [kolko], którym będziemy chwytać przeciwników oraz [trojkat], który odpowiada za kontrataki. Wykorzystując poznane kombinacje zmierzymy się z czterema typami przeciwników, których odmienność polega na stosowanych przez nich taktykach. Poszczególne typy zbirów rozpoznać możemy przede wszystkim po ich posturze. Najszczuplejsi z nich (strikers) stosują podstawowe ciosy i możemy ich pokonać wykorzystując wszystkie swoje umiejętności bez żadnych obaw. Trochę inaczej wygląda walka z tzw. chwytaczami (grapplers), których rozpoznamy po potężnej sylwetce i ikonce wyświetlającej się pod nimi na początku walki. Od czasu do czasu próbują oni nas chwycić, a gdy to zrobią musimy szybko zareagować poprzez kliknięcie przycisku wyświetlającego się na ekranie. Jeżeli nie zrobimy tego prawidłowo, to rzucą naszym protagonistą o ziemię i będą próbowali go zdeptać. Walcząc z nimi nie możemy ich chwytać, lecz musimy używać kombinacji silnych ciosów i kontrataków. Trzecim typem są fajterzy, których rozpoznamy po muskulaturze (brawlers). Charakteryzują się oni tym, że lekkie ciosy nie robią na nich wrażenia i potrafią bronić się przed nimi skutecznie. Na szczęście można ich chwytać i wykorzystywać na nich najlepsze ciosy tj. łamanie kończyn. Oczywiście pod warunkiem, że nauczymy się ich. W każdym razie silne ataki i kontry rozwiążą ten problem. Jeszcze inaczej wygląda walka z przeciwnikami uzbrojonymi w broń białą – różnego rodzaju noże, pałki, tasaki. W takim przypadku ataki lekkie i chwyty nie działają w ogóle. Trzeba wówczas polegać na niezawodnych kontratakach i kombinacjach silnych ataków. Zawsze można też podnieść broń po pokonanym wrogu lub nauczyć się rozbrajania. Ogólnie rzecz ujmując system walki jest bardzo widowiskowy i przyjemny. W początkowym okresie gry wydawać się może, że jest toporny, a sama gra jest wymagająca. Jednakże wraz z nauczeniem się nowych ciosów i zwiększeniem ilości punktów życia wrażenie to okaże się bezpodstawne.

Warto zwrócić uwagę, że w trakcie misji oceniani jesteśmy pod względem pracy dla obydwu naszych pracodawców, czyli dla triady i dla policji. Ocena ta wyrażana jest poprzez trzy trójkąty, które musimy zapełnić – czerwone dla gangstera i niebieskie dla stróża prawa. Swoje notowania dla triady możemy zwiększać wyłącznie w czasie misji fabularnych, a robimy to poprzez stosowanie różnorodnych i brutalnych metod eksterminacji oponentów. Gra nagradza naszą pomysłowość i wymusza wręcz stosownie wielu kombinacji ciosów, gdyż stosowanie cały czas jednego, wyuczonego ciosu jest mało opłacalne pod kątem zdobywanych punktów doświadczenia. Doświadczenie policyjne w trakcie misji fabularnych dla triady zdobywane jest przede wszystkim poprzez unikanie nieeleganckich i nielegalnych zachowań. Trzy trójkąty policyjne zdobędziemy, gdy nie będziemy niszczyć mienia publicznego agresywną jazdą samochodem lub nie spowodujemy śmierci przypadkowych cywilów. Doświadczenie dla policji zdobywane jest ponadto poprzez wykonywanie śledztw oraz w trakcie tropienia dilerów narkotyków, które to polegają na spuszczeniu łomotu grupce gangsterów, zhakowaniu kamery i namierzaniu za jej pomocą dostawcy. W moim odczuciu rozwój głównego bohatera jest zaprojektowany bardzo dobrze. Protagonista zdobywając punkty doświadczenia awansuje na kolejne poziomy, których jest maksymalnie dziesięć. Z każdym awansem możemy wybrać nowy cios lub umiejętność, którą chcemy się nauczyć. Obok doświadczenia policyjnego i gangsterskiego Wei Shen rozwija także swoją rozpoznawalność i reputację (face-meter). Wyższe poziomy tego wskaźnika wpływają na dostępność towarów w sklepach i ich ceny.

Walka wręcz jest najczęściej wykorzystywanym argumentem w Hongkongu, bowiem broń polna nie jest tutaj tak powszechna, jak to bywa w Stanach Zjednoczonych. Mimo wszystko doświadczymy kilka misji, w których strzelanie będzie możliwe. Wymiana ogniem opiera się oczywiście na systemie osłon, a twórcy wzbogacili ten aspekt swoistym bullet-timem. Wyraża się on tym, że możemy przeskoczyć nad osłoną i wówczas uruchamia się spowolnienie czasu, które pozwoli nam dokładnie wycelować w głowy naszych adwersarzy. Samo strzelanie jest przyjemne, choć muszę przyznać, że walka wręcz jest o wiele bardziej dopracowana. W kilku misjach pojawią się także sekwencje drive-by, w których dostrzegamy inspiracje wschodnioazjatyckim kinem sensacyjnym. Dostrzec to można w nierealistycznych pościgach samochodowych, gdy trafienie w oponę powoduje, że samochód wyskakuje w górę niczym wystrzelony z procy. Nie jest to oczywiście żaden zarzut, ponieważ wygląda to bardzo fajnie, a w grach wideo nie chodzi o stuprocentowy realizm, lecz o zabawę. W pościgach samochodowych wykorzystamy także kilka innych efektownych rozwiązań. Nasz policjant może niczym kierowca z gry „Burnout 3: Takedown” uderzać w pojazdy jadące przed nim i doprowadzać do ich zniszczenia albo pobawić się w kaskadera i przejąć uciekające samochody osobowe lub ciężarówki. Ogólnie rzecz biorąc misje główne przeplatają sekwencje walki wręcz, pościgów pieszych i samochodowych oraz strzelanin. Czasami jedna misja może łączyć w sobie wymienione sekwencje i wzbogacić je jakąś inną mechaniką. W przypadku pościgów jest to coś w stylu elementów platformowych. Ścigając jakiegoś delikwenta biegniemy ile sił w nogach przed siebie i pokonujemy kolejne przeszkody w postaci przechodniów, murów, ścian itp. W odpowiednim momencie trzeba wcisnąć [krzyzyk], gdyż wpływa to na szybsze przemieszczenie się. Sekwencje te wzbogacone są różnorakimi animacjami, spowolnieniem czasu lub dużą ilością przesadzonych wyskoków na wiele metrów (oczywiście przesadzonych in plus).

Misje fabularne wykonywane dla triady oraz sprawy dla policji nie są jedynym istotnym punktem programu. Bardzo ważne są też dodatkowe aktywności, których będziemy się podejmować, a całość skonstruowana jest w taki sposób, że wszelkie niefabularne czynności gracz chce wykonywać i nie musi się do nich przymuszać. „Sleeping Dogs” jest grą, którą twórcy zaprojektowali w sposób zachęcający, czego wyrazem jest fakt, że bardzo często gracz jest nagradzany za swoją inicjatywę. Osoby, które skupią się tylko i wyłącznie na fabule stracą wiele. A na pewno ich przygoda z tym tytułem będzie trudniejsza. Wiąże się to przede wszystkim z faktem, że w wyniku dodatkowych aktywności zdobywamy najskuteczniejsze chwyty i umiejętności. Modląc się przy specjalnych kapliczkach możemy zwiększać ilość punktów życia, co jest bardzo pomocne w walce. Najlepiej punktowane ciosy nabędziemy dzięki pozyskaniu specjalnych figurek, które to trzeba odnieść do mentora naszego bohatera, a ten w zamian nauczy nas nowych ruchów. Znajdek jest jeszcze kilka i wszystkie mają wspólną cechę – dzięki nim uzyskujemy dodatkowe korzyści w postaci pieniędzy, punktów doświadczenia lub przedmiotów. Do tego mianownika można też sprowadzić inne poboczne zadania i aktywności do wykonania. Część z nich charakteryzuje się także tym, że są pomysłowe i wykorzystują ciekawe mechaniki. W „Sleeping Dogs” najbardziej podobają mi się z pozoru nic nieznaczące detale, które są jednak dobrze rozmieszczone i występują często. Niezależnie od tego, czy wykonujemy misję fabularną czy poboczną, możemy od czasu do czasu natrafić na proste minigierki. Tytuł ten jest bardzo interaktywny i możemy robić wiele z pozoru nieistotnych rzeczy. Czasami będziemy musieli włamać się za pomocą wytrychu, zhakować kamerę, podłożyć pluskwę, zainstalować kamerkę, namierzyć komórkę etc. Wei Shen oprócz wysokiej sprawności fizycznej i inteligencji wykorzysta także wiele gadżetów. Jeżeli chodzi o interaktywność to wyraża się ona przede wszystkim tym, że w trakcie walki możemy wykorzystywać elementy otoczenia. Część z nich jest podświetlona na czerwono i wykorzystując odpowiedni przycisk możemy wyeliminować przeciwnika w sposób bardzo szybki oraz nierzadko niezwykle brutalny. Twórcy nie bali się pójść na całość i niejednokrotnie wykończycie swych wrogów w sposób niepozostawiający dla nich nadziei. Bardzo pomocny okazać się może bagażnik naszego samochodu, do którego możemy wrzucić jakiegoś nieszczęśnika albo wyciągnąć z niego klucz, który posłuży za broń. Dość pomocne są także zakupy, które możemy dokonywać w sklepach. Chodzi mi przede wszystkim o ubrania, samochody i jedzenie. Specjalne zestawy ubrań dodają graczowi konkretne bonusy np. zwiększają ilość zdobywanego doświadczenia albo wpływają na ilość zadawanych obrażeń. Jedzenie określonych potraw dodaje czasowe usprawnienia, które będą pomocne w trakcie walki. Natomiast zakup samochodów wpływa na dostępność wyścigów. Poza tym można na coś wydać ciężko zarobione pieniądze.

„Sleeping Dogs” jest tytułem, przy którym bawiłem się bardzo dobrze. W trakcie rozgrywki byłem pod wrażeniem niektórych rozwiązań zastosowanych przez twórców. Osobiście uważam, że tego typu produkcje są dobrym przykładem na to, że pomysłowość i nieszablonowość pozwala stworzyć oryginalną grę. Programiści ze studia United Front Games przygotowali szpil oferujący multum dobrej zabawy. Na niekorzyść produktu działają przede wszystkim drobne problemy techniczne, które co prawda nie rujnują rozgrywki całkowicie, jednakże powodują one pewien niesmak i wybijają gracza z rytmu. Na początku gry można odnieść wrażenie, że sterowanie jest toporne, a Wei Shen wykonuje nasze polecania z opóźnieniem. W wyniku tego dochodziło czasem do moich porażek podczas sekwencji walk wręcz. Gdy jednak znalazłem kilka figurek, które pozwoliły mi nauczyć się skuteczniejszych kombinacji ciosów, a kolejne kapliczki zwiększyły mój pasek zdrowia, gra okazała się być łatwa i nie oferowała już takiego wyzwania, jak na początku. Tym bardziej, że wrogowie cierpią czasami na syndrom „Assassin's Creed”, co przejawia się tym, że stoją wokół nas i nie atakują nas od razu. Nie chciałbym jednak oceniać ich aż tak negatywnie, ponieważ czasami potrafi nas zaatakować jednocześnie dwóch przeciwników i wówczas, oprócz przycisku kontry, trzeba też wybrać właściwy kierunek. Jest to jednak rzadko występujący przypadek i w walce nie ma takich problemów. Mówiąc o wyzwaniu nie da się w żaden sposób zaliczyć do tej kategorii funkcjonariuszy policji, którzy to ścigają naszego bohatera, gdy ten narozrabia. Nie wiem, czy jest sens o nich wspominać, bowiem nie zasługują na to, gdyż bardzo łatwo jest im uciec. Podobnie, jak w grach konkurencji, ze zwiększającym się stopniem poszukiwań zwiększa się agresywność funkcjonariuszy i wykorzystywane przez nich środki. Zwiększa się także obszar poszukiwań, który musimy opuścić. Z innych elementów czasami miałem wrażenie, że model jazdy jest zbyt arcadowy. Na ogół jeździło mi się przyjemnie, aczkolwiek zdarzało się, że na bardziej krętych drogach co szybsze pojazdy wypadały regularnie z trasy. W niektórych wyścigach motocyklowych denerwowało mnie AI przeciwników, którzy w bezczelny sposób wpychali mnie w ścianę lub jadący z naprzeciwka samochód, co kończyło się tym, że spadałem z motocykla i wyścig trzeba było zacząć od nowa. Sporadycznie szwankował też GPS, który miał problemy z wyznaczeniem poprawnej trasy, gdy oznaczyło się punkt pod jakimś wiaduktem albo na uboczu. Takich pierdółek było jeszcze kilka – wspomniane tekstury gorszej jakości czy też przenikające się elementy graficzne. Kilka razy byłem świadkiem dziwnych zachowań przechodniów, którzy wchodzili w ścianę lub w jakiś inny obiekt. Ogólnie rzecz ujmując brak jakichś większych niedogodności, a wymienione przeze mnie wady obniżyły ocenę końcową ze względu na ich powszechność.

Kanadyjczycy z United Front Games stworzyli bardzo udaną grę i w pewnym sensie utarli nosa koncernowi Activision. Ciężko stwierdzić, czy wydawca kasowych serii pomylił się i porzucił solidnego szpila, czy też to właśnie pod kuratelą Square-Enix wprowadzono najlepsze rozwiązania, które przyczyniły się do ostatecznego kształtu projektu. Jestem ciekaw, czy szefostwo Activision żałowało później takiej decyzji. W moim odczuciu jest to bardzo prawdopodobne, a jeżeli rzeczywiście tak było, to w pewnym sensie można uznać to za dodatkową rekomendację.

Muszę przyznać, że sięgnąłem po ten tytuł przypadkowo. Oczywiście słyszałem o nim i wiedziałem, że jest dobrze oceniany przez graczy. Jednakże moja wiedza ograniczała się tylko do tego, że jest to survival-horror z akcją rozgrywającą się w kosmosie. Nie znałem szerszego kontekstu i nie wiedziałem nic o mechanice. Przed zakupem tego szpila nie zaczerpnąłem w Internecie żadnych informacji na jego temat – żadnych recenzji czy wideo-recenzji. Nie miałem więc żadnego pogłębionego wyobrażenia na jego temat, dzięki czemu nie podchodziłem do tego tytułu z jakimikolwiek oczekiwaniami. Taka metoda dobierania gier pozwala z jednej strony uniknąć wszelkich rozczarowań wynikających z błędnych wyobrażeń wykreowanych w głowie gracza w procesie poszukiwania informacji. Patrząc jednak z drugiej strony – brak jakichkolwiek informacji może nieść ze sobą ryzyko, że sięgniemy po grę, którą zdyskwalifikowalibyśmy już na starcie przy wstępnym researchu. Nie ma co rozwodzić się zbyt długo nad dylematem, który pojawia się w umyśle każdego gracza, więc przejdę zatem do meritum sprawy. Dodam tylko, że z gatunkiem survival-horror nie mam zbyt wielkiego doświadczenia i, nie licząc „The Last of Us”, jest to moja pierwsza styczność z tego typu grami.

Historia przedstawiona w „Dead Space” rozgrywa się w roku 2414. Wcielamy się w postać wykwalifikowanego inżyniera, Isaaca Clarke’a, który z grupą innych techników ze statku kosmicznego USG Kellion odebrał sygnał SOS pochodzący z łamacza planet USG Ishimura. W związku z tym komunikatem postanowiono zbadać wspomniany statek wydobywczy i w tym celu na jego pokład wysłano kilku członków załogi, wśród których znalazł się również główny bohater. W wyniku pewnych problemów mogło dojść do katastrofy, jednakże grupie ratunkowej udało się wylądować awaryjnie na pokładzie planetołamacza. Na miejscu pojawiły się kolejne komplikacje i zamiast potrzebujących pomocy członków załogi USG Ishimury napotkano tam śmiertelne zagrożenie w postaci krwiożerczych i wrogo nastawionych obcych. W ten oto sposób misja ratunkowa przemieniła się w walkę o przetrwanie i ucieczkę ze statku opanowanego przez zmutowane i przerażające nekromorfy. W międzyczasie, wraz z rozwojem fabuły w trakcie gry, poznawać będziemy kolejne fakty odnoszące się zarówno do tych stworów, jak i ogólnej sytuacji, w jakiej znalazł się Isaac Clarke wraz z towarzyszami. Dowiemy się między innymi o tajemniczym Znaku – kosmicznym artefakcie, który prawdopodobnie doprowadził do masakry, jaka rozegrała się na Ishimurze, a także odpowiada za wskrzeszenie tych agresywnych i niepokojących maszkar.

Bez konieczności zagłębiania się w niuanse fabularne można z łatwością dostrzec, że osoby odpowiedzialne za scenariusz inspirowały się „Obcym”. Fakt ten nie jest oczywiście wadą, bowiem pomimo widocznych nawiązań do innych dzieł opisywany tytuł posiada swoją własną tożsamość, którą warto poznać. Nie jest to może nie wiadomo jak genialna i odkrywcza fabuła, która wyznacza nowe standardy w świecie elektronicznej rozgrywki. Jest to po prostu ciekawa fabuła, która ma takie same zadania, jak każda inna fabuła w każdej innej grze. Nadaje grze pewnej otoczki, nakreśla nasze cele i motywuje do dalszego jej poznawania. Fabuła w „Dead Space”, pomimo pewnej sztampowości, jest aspektem, który możemy uznać za zaletę. Wynika to przede wszystkim z atmosfery, jaką udało się wytworzyć na podstawie tej opowieści.

Za najlepszy aspekt omawianego tytułu można uznać bez wątpienia klimat, który udało się wykreować twórcom. Jak wspomniałem w poprzednim fragmencie, fabuła jest tutaj tylko pretekstem, pewnym fundamentem, na którym stworzona zostanie odpowiednia atmosfera. Muszę przyznać, że ogrywając ten tytuł odczuwałem pewien niepokój. Myślę, że użyłem właściwego słowa, gdyż ciężko tutaj mówić o jakimś paraliżującym strachu. Po kilku pierwszych posiedzeniach z tym tytułem, nauczymy się bardzo szybko sposobu działania obcych. Zaczniemy przewidywać ewentualne zasadzki czy też zagrożenia, jakie mogą na nas czyhać. Mimo wszystko muszę pochwalić twórców za swego rodzaju aurę grozy, którą zafundowali w swojej grze. Wiadomo, że ciężko jest sprawić twórcom gier lub filmów żeby odbiorcy faktycznie odczuwali paraliżujący i autentyczny strach. Niemniej jednak doprowadzenie do niepokoju, tudzież do dyskomfortu, jest zadaniem osiągalnym, a twórcom spod znaku Visceral Games udało się to wykonać w sposób bardzo dobry. Ogrywając „Dead Space” odczuwałem, że gra w pewnym stopniu wpływa na moje emocje, co jest stanem przeze mnie pożądanym, gdy zasiadam przed konsolą. Nie ważne, czy będę się śmiać, czy będę smutny – mam odczuwać jakieś emocje. „Dead Space” sprawiło, że odczuwałem szereg różnych emocji – od wspomnianego niepokoju, przez zaciekawienie w odkrywaniu historii i dreszczyk adrenaliny podczas walk, po pewnego rodzaju obrzydzenie. 

Atmosfera budowana jest przez kilka ciekawych rozwiązań. Istotny wpływ na to zagadnienie ma przede wszystkim oprawa audiowizualna, która cechuje się wysokim poziomem. Pomimo faktu, że gra została wydana ponad 10 lat temu, byłem momentami pod wrażeniem tego, co widzę na ekranie swojego telewizora. Na uwagę zasługują przede wszystkim różnego rodzaju refleksy świetlne. W wielu momentach towarzyszy nam półmrok, a nawet egipskie ciemności. Niejednokrotnie kolejne poznawane przez nas pomieszczenia będą oświetlone migającymi i dającymi niewiele światła reflektorami lub lampami. Nierzadko jedynym źródłem światła będzie nasza latarka. Zabieg ten wpływa nie tylko na klimat, ale także na rozgrywkę, bowiem z powodu towarzyszących nam ciemności albo migającego światła trudniej nam będzie dostrzec wroga lub znaleźć zapasy. Klimat budowany jest również przez dźwięk i muzykę, które współgrają z tym, co widzimy na ekranie. Aura grozy budowana jest przez krzyki, płacz, uderzenia w blachę, wrzaski potworów i jeszcze inne niepokojące odgłosy. Tak budowana atmosfera budziła we mnie wspomniany już niepokój, którego objawem był fakt, że dostosowałem do tego swój styl gry. Grałem bardzo uważnie i starannie przeczesywałem teren. Do kolejnych pomieszczeń wchodziłem powoli i raczej nie biegałem bez potrzeby.

Znaczny wpływ na budowanie atmosfery i pogłębianie immersji ma zastosowany przez twórców interfejs. W zasadzie brak tutaj znaczników i elementów interfejsu w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Nie ma tutaj minimapy czy też różnego rodzaju wskaźników zdrowia lub amunicji zajmujących pół ekranu. Tego typu informacje przydatne dla gracza zostały zaimplementowane w bardzo ciekawy, subtelny i budujący immersję sposób. Otóż wskaźnik pokazujący ilość punktów życia umiejscowiony jest na kombinezonie głównego bohatera, a dokładniej na jego plecach. To samo tyczy się amunicji, której ilość wyświetla się na naszej broni podczas celowania. Również inne elementy interfejsu zostały dostosowane do koncepcji, która przyświecała twórcom. Mapa, ekwipunek, cele misji – wszystko to wyświetla się w formie hologramu przed oczami naszego bohatera. Nawet różnego rodzaju interakcje z urządzeniami, w których dokonujemy ulepszeń ekwipunku i zakupu zapasów zostały wzbogacone animacjami wpływającymi na immersję. Wielkie uznanie dla twórców za przywiązanie do szczegółów!

Chwaliłem twórców w kontekście budowania atmosfery i klimatu, ale muszę też ponarzekać na pewne sprawy. Przede wszystkim nie jestem zwolennikiem rozwiązania, gdy w grach wideo kontrolowana przez nas postać nie wypowiada ani jednego słowa. Niestety twórcy „Dead Space” poszli tą drogą i nasz Isaac Clarke jest niemową. Taki zabieg powoduje, że ciężko wcielać się w postać takiego protagonisty, gdyż jest on całkowicie bezpłciowy i pozbawiony resztek charakteru. Druga sprawa to brutalność, która w moim odczuciu jest momentami przesadzona. Nie jestem jakimś ortodoksyjnym i nadwrażliwym krytykiem tego aspektu w grach, bowiem ograłem wiele brutalnych gier i w żadnej ten aspekt nie powodował we mnie jakiegokolwiek poruszenia. „Dead Space” będzie zatem pierwszym tytułem, w którym dostrzegłem przesadną i ostentacyjną brutalność. Wiąże się to przede wszystkim z wyjątkowo dosadnymi i bardzo długimi animacjami, w których nasz bohater ponosi śmierć ze strony nekromorfów. Niektóre z nich są tak przesiąknięte zwyrodnieniem, że momentami ciężko było mi patrzeć na ekran bez pojawienia się myśli - „Stary, w co ja gram?”. Jeżeli twórcom zależało na tym, żeby gracz rozkoszował się tym widokiem, to w moim przypadku efekt był odwrotny i tylko odwracałem głowę.

Jeżeli chodzi o design nekromorfów to pod tym względem mamy do czynienia z różnorodnością, która przejawia się nie tylko w aspekcie odmiennego wyglądu przeciwników, ale także w stosowanej przez nich taktyce. Nekromorfy są paskudne, obrzydliwe i odpychające, co nie jest oczywiście wadą, biorąc pod uwagę charakter gry i ogólną atmosferę. Ten aspekt gry jest jak najbardziej na plus. Trudno jest zrobić horror bez strasznych i okropnych potworów, a nekromorfy do tego grona zaliczają się z pewnością. Ich wygląd wpływa oczywiście na atmosferę, choć projekt nekromorfów wpływa także na mechanikę rozgrywki.

W taki oto sposób możemy przejść dalej i omówić kolejny aspekt recenzowanego tytułu. Ze względu na anatomię naszych oponentów walka z nimi opiera się na precyzyjnym odstrzeliwaniu ich kończyn. Jest to bowiem jedyny sposób ich uśmiercenia, bowiem strzelanie w korpus zdaje się tutaj na niewiele i powoduje tylko utratę amunicji. Niektóre z nekromorfów są wyjątkowo uparte i nacierają nadal pomimo utraty nóg. W warunkach półmroku i słabego oświetlenia możemy w ferworze walki nie odróżnić pełzających, rozczłonkowanych maszkar od tych całkowicie wyeliminowanych z walki. Skubańcy poruszają się po Ishimurze za pomocą otworów wentylacyjnych, więc mogą pojawiać się w pomieszczeniach z zaskoczenia. Mogą też leżeć na ziemi udając zmarłych, by podnieść się niespodziewanie, gdy podejdziemy blisko. Od czasu do czasu zmierzymy się z potężniejszym przeciwnikiem lub bossem.

„Dead Space” jest survival-horrorem z perspektywy trzecioosobowej. Trzeba przyznać, że słowo survival nie jest tutaj bez znaczenia. Powodzenie naszej rozgrywki będzie zależne od sumiennego przeczesywania lokacji w poszukiwaniu zapasów – amunicji, apteczek i innych itemów potrzebnych do przetrwania. Niejednokrotnie może się zdarzyć, że w trakcie walki braknie amunicji lub nie będziemy mogli opatrzyć ran ze względu na brak apteczki. Wszelkiego rodzaju zapasy pozyskujemy na kilka sposobów. Część z nich możemy znaleźć walające się po podłogach, szafkach czy biurkach. Niemniej są też specjalne miejsca, których powinniśmy wypatrywać na drodze do przetrwania. Tego typu zasobniki możemy rozpoznać po świecącym się światełku. Mamy zatem pojemniki, skrzynie i szafki, w których znajdziemy amunicję, apteczki, zapasy tlenu, pojemniki ze stazą lub schematy broni. Nieocenione są także zapasy, które wypadają z pokonanych wrogów. Na placu boju znajdujemy też kredyty, za które możemy zakupić zasoby w specjalnych magazynach. Uzyskać je możemy także sprzedając niepotrzebne zasoby np. nadmiar tlenu lub amunicję z rzadko używanej broni. Oprócz magazynów natrafimy także na swojej drodze na warsztaty, w których dokonamy ulepszeń naszych broni lub innych narzędzi wchodzących w skład naszego ekwipunku. Do tego celu potrzebne są węzły mocy, które znajdujemy w szafkach świecących się na niebiesko lub możemy zakupić w magazynie za odpowiednią ilość kredytów.

Tytuł charakteryzuje się dobrze wyważonym tempem. Sekwencje, w których eksplorujemy kolejne pomieszczenia USG Ishimury przeplatają się z etapami, gdzie walczymy ze zmasowanym atakiem agresywnych nekromorfów. Rozgrywka wzbogacona jest także prostymi zagadkami logicznymi, w których musimy wykorzystać umiejętności i gadżety naszego protagonisty. Isaac może wykorzystywać tzw. stazę, która może być wykorzystywana do spowalniania przeciwników, mechanizmów lub innych elementów otoczenia. Wskaźnik ze stazą jest również widoczny na tylnej części kombinezonu, a uzupełniać ją możemy za pomocą znajdowanych lub zakupowanych zestawów stazy. W niektórych miejscach, gdy użycie stazy będzie konieczne, znajdują się specjalne urządzenia, w których możemy ją naładować. Obok stazy ważnym i często używanym gadżetem jest moduł kinetyczny, za pomocą którego możemy przyciągać i przenosić niektóre elementy otoczenia. Obydwa gadżety wykorzystamy przy wspomnianych zagadkach, które, choć niezbyt trudne, są bardzo ciekawe i urozmaicają rozgrywkę.

Oddany do naszej dyspozycji arsenał zawiera kilka różnorodnych pukawek. Nasze dzieło eksterminacji obcych będziemy wykonywać między innymi za pomocą strzelby elektrycznej, karabinu pulsacyjnego i miotacza ognia. Pomimo szerokiego wyboru najprzydatniejsza i najbardziej uniwersalna okazuje się być broń, którą posiadamy od samego początku, czyli piła plazmowa. Każda z broni posiada alternatywny tryb ostrzału, więc możliwości taktyczne mamy bardzo duże. Nic tylko ucinać kończyny tym przeklętym potworom! Wspomnieć należy również o etapach rozgrywających się w próżni. W takich sytuacjach gra nabiera odmiennego charakteru, bowiem przemieszczamy się wówczas w trzech wymiarach. Jest to ciekawe, ale nie wpływa znacząco na rozgrywkę.

„Dead Space” okazał się być tytułem bardzo dobrym. Największą zaletą opisanego tytułu jest przede wszystkim niepokojąca i mroczna atmosfera, która budowana jest za sprawą oprawy audiowizualnej oraz różnych sztuczek pogłębiających immersję. Bardzo ciekawa jest także rozgrywka, która charakteryzuje się różnorodnością, co przejawia się w wyważonym tempie i ilości wyposażenia, którym amputujemy kończyny naszych paskudnych przeciwników. Nie jest to jednak gra, którą poleciłbym każdemu. Wiąże się to z opisaną przeze mnie brutalnością, która może powodować uczucie dyskomfortu u bardziej wrażliwych graczy. Drugą część cyklu ogram na pewno, ale nie uczynię tego zbyt szybko ze względu na tą przypadłość.

Gra rozpoczyna się bezpośrednio po wydarzeniach z pierwowzoru. Miesiąc po pokonaniu głównego antagonisty części poprzedniej, Cole przygotowuje się do pojedynku z niejaką „Bestią”, która została przepowiedziana przez wspomnianego wcześniej złoczyńcę. Cole oraz Zeke, jego przyjaciel, kontaktują się z agentką Kuo, która proponuje im nawiązanie współpracy z doktorem Wolfem. Doktor ten twierdzi, że ma w rękach urządzenie znacznie potężniejsze od znanej z poprzednich wydarzeń sfery promieni, co pozwoli naszemu elektrogońcowi na osiągnięcie jeszcze większej mocy. Cole bez wahania zgadza się na spotkanie i całą paczką kierują się na statek, aby popłynąć do obecnej siedziby doktora - miasta New Marais. Opuszczając Empire City dzieje się rzecz niespodziewana - znikąd pojawia się Bestia. Jest to ogromna postać o kształcie człowieka, przypominająca na pierwszy rzut oka bossów występujących w grach z serii „God of War”. Kreatura jest tak silna, na jaką wygląda. Po krótkiej potyczce i wydawać by się mogło zwycięstwie MacGratha stworzenie wyłania się znowu z wody i niszczy Cole’a bez żadnego trudu. Okazuje się, że jego dotychczas już pokaźne siły nie stanowiły żadnego zagrożenia dla nowego problemu świata - Bestii. Nasz protagonista kuruje się w drodze do New Marais z jedną myślą - zniszczeniu jego pogromcy i dopełnieniu proroctwa. Niedługo po przybyciu okazuje się, że sfer, które z ludzi (podobnie, jak w przypadku Cole’a) robią supermocnych conduitów było więcej (o skutkach takiej kolei rzeczy później). Dowiadujemy się również, że Bestia zrównała z ziemią całe Empire City i zmierza w naszą stronę niszcząc wszystko, co stanie jej na drodze.

Miasto wykreowane w nowej części przygód naszego akumulatorka wzorowane jest mocno na Nowym Orleanie. Jest dużo palm, uliczki są dosyć wąskie, często brukowane. Na budynkach są ogromne tarasy, które zapewne znajdują zastosowanie podczas słynnych nowoorleańskich karnawałów. Pogoda sprzyja wypadom na zewnątrz, na które z pewnością sobie pozwolimy. Nie ma już trzech wysp, jak było to w części pierwszej - tym razem są dwa, całkiem spore kawałki lądu. Wyspa pierwsza, na której rozpoczniemy rozgrywkę, wygląda fenomenalnie. Bardzo ciekawe, zabytkowe kamienice, wielka katedra w centrum dzielnicy. Wszędzie wspomniane palmy, skąpo ubrane dzierlatki, ulicą sunie zabytkowy tramwaj... a obok idzie Milicja, która nie daje mieszkańcom spokoju. Od razu, zanim jeszcze staniemy na miejskim chodniku, w telewizji spotykamy audycje niejakiego Bertranda. Kojarzy mi się bezpośrednio z wielkimi dyktatorami pokroju Fidela Castry, którzy siejąc propagandę ustawiają mieszkańców pod preferowany kąt myślenia. Aby rządziło się lepiej. Koleżka ten zmataczył ludność do tego stopnia, że nawet mu uwierzyli. Zgotował nam nie lada powitanie na nie do końca nowej wyspie. Wmówił mieszkańcom, że Cole jest diabłem, który przybył unicestwić ich piękne miasto, a on jest wielkim zbawcą, który za pomocą milicji wypleni zepsucie z miasta i uchroni je przed zagładą. Prawda o samym Bertrandzie jest również zupełnie inna, stopniowo odkrywana będzie wraz z postępem fabuły.
Druga wyspa natomiast jest zalana powodzią, tak jak niegdyś Nowy Orlean. Dowiadujemy się, że to właśnie tutaj Cole nauczył się sztuki parkour zanim jeszcze wybuch nadał mu nowe moce. Przemierzanie tej wyspy wymaga umiejętności z powodu wszechobecnej wody, która nie lubi się z prądotwórczym MacGrathem. Zdecydowaną zaletą nowego terenu jest jego znaczne zróżnicowanie, którego brakowało w części pierwszej.

Ponownie mamy możliwość wyboru, po jakiej stronie chcemy się opowiedzieć. Przecież posiadanie supermocy nie zobowiązuje nas do bycia istnym aniołem i wzorem do naśladowania. Po uruchomieniu gry możemy, o ile posiadamy w konsoli, załadować zapisy z poprzedniej części, co spotka się z otrzymaniem bonusów w postaci jednego dodatkowego zbiornika energii oraz paroma tysiącami punktów doświadczenia do wykorzystania. Po załadowaniu odpowiedniego zapisu (jeżeli ma się zapisy z obu przejść - dobrego i złego, pojawi się stosowna opcja), rozpoczynamy rozgrywkę. Tym razem wielkim plusem jest większa różnorodność wyborów fabularnych, które nie sprowadzają się jedynie do obejrzenia kosmetycznie zmienionego przerywnika filmowego. Na swojej drodze spotykamy Nix, która, co się okazuje, była świadkiem eksplozji sfery promieni (identycznej, którą w rękach miał Cole, a która zrobiła z niego elektrycznego conduita) i dzięki posiadaniu specjalnego, niezmiernie rzadkiego genu nie została starta na proch, a uzyskała specjalne moce. W tym momencie dowiadujemy się, że nie jesteśmy jedyni w swoim rodzaju i inni ludzie również mogą posiadać supermoce. Na pierwszy rzut oka widać, że reprezentuje ona stronę zła. Kolor ubrań oraz mocy oraz szalone zachowanie mówią same za siebie. Powiecie zapewne - a kto będzie reprezentował dla równowagi dobrą stronę? Tutaj niestety muszę zdradzić pewien, w zasadzie nieistotny względem zakończenia szczegół fabularny - poddana eksperymentom przez drugiego głównego antagonistę oprócz Bestii, Bertranda, agentka Kuo. Okazuje się, że ma ona moce władania lodem. Reprezentuje ona zatem stronę dobra - jest szlachetna, wyglądem również przynosi na myśl „niebieskość” dobrej strony kreowanej przez studio Sucker Punch. Momenty, w których możemy wybrać „złe” lub „dobre” przejście są tym razem zupełnie inne. Możemy dla przykładu wspomóc sobie odbicie fortu dzięki uwolnionym policjantom, lub też wysadzić główną bramę za pomocą wypełnionego po brzegi ładunkami wybuchowymi ambulansu. Zdecydowana poprawa i trafiony pomysł.

Cole, oprócz nowych mocy, zyskał również nowego aktora głosowego. Brzmiący prawie tak samo, jak znany z The Walking Dead Norman Reedus, Eric Ladin wypadł w tej roli oszałamiająco! W końcu MacGrath zyskał osobowość, której tak bardzo brakowało w poprzedniej części. Nie wypowiada już swoich kwestii beznamiętnie jak jego kolega po fachu, Bruce Wayne. Głos ma w sobie nutkę pewnego zacięcia, czasami nawet jadu, pewności siebie, zarozumiałości. Znakomicie pasuje on do Cole’a złego oraz dobrego. Słucha się go z przyjemnością, a rzucane niekiedy kąśliwe uwagi czy też dowcipy tylko dodają pikanterii całokształtowi. Szczerze mówiąc, gdy dowiedziałem się o zmianie aktora głosowego, nie byłem zachwycony. Myślałem, że nie będę mógł identyfikować się z gońcem tak, jak mogłem zrobić to w poprzedniej części. Moje obawy okazały się mylne, ponieważ zabieg ten wyszedł zdecydowanie na plus.
Jeśli jesteśmy już przy oprawie dźwiękowej, warto również zwrócić uwagę na resztę tego, co usłyszymy podczas gry. Wszelkie kwestie są wypowiadane znacznie bardziej aktorsko, akcentowane odpowiednio do sytuacji. Czuć tam, że było to robione fachowo i nie ma wrażenia „losowości” kwestii, które często występuje w produkcjach, w których podkłada się głos. Dźwięki supermocy, nie tylko elektrycznych, ale i lodowych są wykonane jak najbardziej poprawnie i brzmi to tak, jak byśmy sobie to wyobrażali.

Mechanika gry pozostaje bez zmian. Mamy do wyboru natomiast znacznie więcej mocy niż poprzednio. Po wykupieniu odpowiedniej ich ilości możemy wracać do poprzedniej, słabszej toteż innej wersji danego skill’a. Robimy to za pomocą przytrzymania strzałki w lewo i wciśnięcia przycisku, który odpowiada za użycie danej mocy. Spowoduje to zmianę wybranej przez nas umiejętności na inną, która jest odblokowana. Dodaje to element strategii, której nie będzie może trzeba na niższych poziomach trudności, ale która jest niezbędna na poziomie najwyższym. O mocach pisał nie będę. Mogę powiedzieć jedno - dało się zrobić równie ciekawe, nowe moce. Na pewno nie będziecie zawiedzeni czy też znudzeni, a umiejętności odblokowane podczas gry szybko okażą się przydatne w praktyce. Do walki wręcz posłuży nam nowość w grze - skonstruowany przez Zeke'a „dwójząb” zwany Amp. Ładuje się on naszą mocą i pozwala na wykonywanie efektownych ciosów kończących.
Wrogowie są bardzo inteligentni jak na tego typu grę. Stojący na dachu milicjant strzelający do Cole’a znajdującego się na poziomie ulicy odejdzie od gzymsu, żeby przeładować broń, przygotować granat czy przegrupować się z kolegami z oddziału. Nikt nie stoi w oczekiwaniu na odstrzelenie głowy elektryczną wiązką. Przeciwnicy są bardzo czujni, pozostają bez przerwy w ruchu oraz popisują się znakomitą celnością, której współczynnik zależny jest od poziomu trudności, na jakim gramy. Nie posiadają oni żadnych supermocy. Oprócz milicjantów w mieście grasują również dziwne kreatury, przywodzące na myśl te, które pojawiały się w Silent Hill. Są to zmutowani ludzie, którzy zamiast rąk posiadają wielkie coś przypominające ostrza. Nie powiem, że byłem zaskoczony, gdy zobaczyłem to pierwszy raz. W dalszej części fabuły dowiadujemy się, co powoduje te mutacje i rozjaśnia się przyczyna obecności milicji w mieście.

System Karmy również nie doczekał się jakichś znacznych zmian. Wszystkie nasze poczynania skutkują zbliżeniem nas do bohatera lub tytułowego „niesławnego”. Pomóc w tym mogą debiutujące „zdarzenia losowe”, które kojarzyć można z gry Red Dead Redemption. Wadą jest niestety ich ilość - dobrych i złych zdarzeń jest po cztery. Możemy zatem zatrzymać przesłuchujących niewinnego przechodnia milicjantów, uwolnić mieszkańców prowadzonych na egzekucję oraz rozbroić bombę z odłamkiem sfery i uleczyć pulsem rannych ludzi. W złych natomiast przyjdzie nam zabić człowieka, który odłamek sfery ma przy sobie i ją zabrać, możemy napaść na patrolujących teren policjantów, uciszyć ulicznego grajka (?) oraz rozgonić spacerującą ulicami miasta manifestację wyraźnie wyganiającą naszego „diabła”. Widać podobieństwa dla każdego zdarzenia losowego, odpowiednio dla przejścia złego i dobrego. Jest tego mało i niestety szybko się nudzi, ale okazuje się przydatne w zdobywaniu kolejnych poziomów karmy, co pozwoli uzyskać nowe moce. Oprócz zdarzeń losowych, które nie są co prawda mocną stroną, nudzie w mieście zapobiegać mają misje poboczne. Technicznie nie odbiegają one niczym od misji z części pierwszej - wykonujemy zlecone zadanie i odbijamy dzięki temu część wyspy. Wielkim plusem jest natomiast ich zróżnicowanie - o ile poprzednio potrafiły potwarzać się po kilka razy, co zmuszało mnie do robienia ich na siłę, tak tutaj są zupełnie inne i zauważyłem bodajże tylko jedno, częściowe powtórzenie. Na pewno nie robiłem ich na siłę i sprawiały nawet sporo frajdy, ponieważ są całkiem złożone. Dopełnieniem aktywności pozafabularnej są, znane i (nie)lubiane odłamki sfery. Ponownie zebranie ich spowoduje zwiększenie pojemności akumulatorów naszego herosa. Jest ich nieco mniej niż w części pierwszej, ale nadal nie jest to mała liczba - 305. Tym razem białej gorączce związanej z ominięciem jednego czy też dwóch odłamków zapobiegnie „zmysł odłamków”. Cóż za genialna umiejętność! Wciśnięcie lewego analoga spowoduje znalezienie brakujących odłamków na całym terenie gry, nie tylko w bezpośredniej okolicy. Przeczesywanie miasta w poszukiwaniu ostatniego odłamka i związane z tym masakrowanie lewego grzybka - żegnaj!

Graficznie opisywana produkcja prezentuje się znakomicie. Widać rażący postęp od czasów premiery części pierwszej, spowodowany lepszym poznaniem architektury i możliwości systemu PlayStation 3. Miasto prezentuje się bardzo dobrze, tekstury są wyraźne i szczegółowe, ilość polygonów w budynkach oraz innych elementach otoczenia również wzrosła. Nadal jednak czuć, że jest to inFAMOUS, co jest zdecydowanie zaletą, ponieważ gra wypracowała sobie specyficzny klimat, który zachował się do części drugiej. Postacie spotykane na ekranie również zostały znacznie poprawione. Cole wygląda nieco inaczej, aby lepiej pasował do swojego nowego głosu. Nadal nosi kurierską torbę z logiem Sly’a. Wzrost ilości polygonów widać również w samych postaciach, które w przerywnikach filmowych są bardzo ładnie oskryptowane i posiadają ciekawą mimikę twarzy. Efekty specjalne w postaci lodu, prądu, ognia oraz innych źródeł oświetlenia również wypadają bardzo dobrze. Cieniowanie spisuje się znakomicie - cienie są bardzo wyraźnie zarysowane i odpowiadają temu, co je aktualnie rzuca. Efekty broni oczywiście są jak najbardziej poprawne i cieszą oko. Płynność animacji również została poprawiona i jest bardzo blisko płynności. Odwrócenie się plecami do miasta i obrócenie kamery w jego kierunku nie powoduje tak wyraźnego dropu animacji, jaki mieliśmy okazję widzieć w części pierwszej.

Nowością jest również Kreator Misji. Pozwala nam on na stworzenie dowolnego scenariusza za pomocą wielu różnorodnych narzędzi. Jest on dosyć rozbudowany, można nawet tworzyć kwestie dialogowe wypowiadane przez poszczególne postacie, oczywiście nie ma możliwości dodania głosu. W zasadzie można by powiedzieć, że taki tam bezużyteczny gadżet. Otóż nie! Mamy dostęp do wyszukiwarki misji stworzonych przez innych graczy! Do dyspozycji mamy najróżniejsze filtry, które dosyć szczegółowo sortują misje. Po potwierdzeniu wyszukiwania, na mapie pojawią się zielone kółka symbolizujące misje stworzone przez graczy. Jest niestety jeden minus tego przedsięwzięcia - 90% stworzonych misji jest albo beznadziejna, albo niedopracowana, albo polega głównie na grindowaniu Karmy pod trofea. W zasadzie nie korzystałem z nich wcale poza wymaganymi do trofeów liczbami misji, które trzeba rozegrać. Zdarzają się owszem misje ciekawe, ale nie jest to już tak fajne, jak misje poboczne czy też fabularne.

Podsumowując, inFAMOUS 2 to produkcja znacznie lepsza od pierwowzoru. Fabuła jest bardziej rozbudowana i wielowątkowa niż w części pierwszej, mimo mniej spektakularnego zakończenia. Graficznie tytuł wyciska praktycznie wszystko z konsoli, zapewniając płynną i wyraźną animację. Nowy głos Cole’a zapada w pamięci jako jeden z najciekawszych głosów w grach, podobnie jak voice-acting Kratosa z przygód „God of War”. Niektóre elementy co prawda nie sprawdziły się zgodnie z oczekiwaniami twórców, ale zapewniają jako taki sposób na nudę. Część z nich, jak na przykład system wspinaczkowy, można by usprawnić i odświeżyć. Mimo właśnie tych nielicznych wad tytuł broni się jeszcze ciekawszą historią i pieszczącą zmysły oprawą. Ponownie już polecam przejście oboma ścieżkami, celem poznania obu zakończeń, które też są zupełnie inne i nie stanowią już tylko lekko przerysowanego przerywnika filmowego.

Mała galeria z gry: