Jeżeli chodzi o moje odczucia związane z kreacją głównego bohatera, to jest ono oczywiście uzależnione od wielu czynników. W niektórych grach postać głównego bohatera jest wręcz kluczowa do odpowiedniego odbioru klimatu, fabuły czy nawet samej rozgrywki. W innych szpilach zaś ten aspekt schodzi na drugi plan, bowiem ważniejsze są inne czynniki. Patrząc jednak przez pryzmat moich growych doświadczeń zauważyłem jednak, że bardzo ważne jest żebym chociaż trochę polubił głównego bohatera. Wiadomo, że w nie każdej grze udaje się twórcom stworzyć przekonującego protagonistę o wielkiej charyzmie i z charakterem. Wielu bohaterów gier jest raczej sztampowa i wpisuje się w pewne stereotypowe wyobrażenia odnoszące się do konkretnego typu bohatera. Rzadziej spotykamy się z naprawdę oryginalnymi personami, co nie oznacza, że sztampa i przynależność do konkretnej szuflady całkowicie dyskwalifikuje. Możemy mieć kultowego i fajnie nakreślonego bohatera, który nie jest jakoś specjalnie oryginalny i nie będzie nam to przeszkadzało, gdyż w przypadku danej gry i jej konwencji jest to wystarczające. Kolejny raz zaznaczę - ogólny charakter gry, klimat i historia określają jaki powinien być protagonista.

Rozmyślając o charakterze wirtualnego awatara mogę spróbować wymienić cechy, które powinien posiadać dobrze nakreślony protagonista. Przede wszystkim nasz bohater powinien być pod jakimś względem utalentowany lub wytrenowany. W większości gier sterujemy walecznymi wojownikami, zwinnymi akrobatami, zręcznym złodziejami lub odważnymi żołnierzami. Chyba każdy gracz lubi, gdy kontrolowana postać jest wyposażona w inteligencję lub cechuje się swego rodzaju błyskotliwością. Nieoceniona jest także charyzma i zdolności przywódcze - nikt nie lubi bohatera, który jest miałki i o słabej woli. Nie chodzi o to, żeby bohater był królem, generałem lub kapitanem statku. Jego charyzma powinna wynikać z asertywności i pewności siebie. Nie może być popychadłem - co nie stoi w przeszkodzie, by nasz bohater był 100% człowiekiem, a nie idealnym herosem. Wszelkie dylematy moralne, wątpliwości, zmaganie się z trudnościami losu etc. podnoszą tylko atrakcyjność i wiarygodność postaci. Oczywiście z wszelkimi problemami i przykrościami życia powinien nasz bohater sobie poradzić - z pomocą gracza oczywiście. Istotnym czynnikiem jest także posiadanie dodatkowych umiejętności, gadżetów, fajnie wyglądających zbroi/pancerzy oraz potężnych broni. Każdy kojarzy noktowizor Sama Fishera, ukryte ostrze Altaira, dwa pistolety panny Croft (oraz jej szorty) czy też ostrza chaosu Kratosa. Ikoniczny oręż lub klimatyczne wdzianko budują sympatię do protagonisty.

Z innych aspektów, które mogą wpływać na zwiększenie sympatii do bohatera jest jego przeszłość. Historia głównego bohatera sprzed wydarzeń rozgrywających się w grze jest elementem, który może motywować do poznawania naszego alter ego. To już zależy od inwencji twórców, czy pokażą nam prolog sprzed kilku lat, gdy bohater wiódł inne życie, czy też ukryją jego CV pod aurą tajemniczości, którą będą nam stopniowo odkrywać. W tym aspekcie możemy dostrzegać nostalgiczne ujęcia kontrolowanej postaci i jej tęsknotę do dawnych czasów. Wykorzystując taki zabieg scenarzyści mogą tworzyć główny wątek fabularny, którego motywem przewodnim jest dążenie bohatera do odzyskania dawnego znaczenia, poznania prawdy o sobie lub o swoich przodkach albo zemsta na dawnych oprawcach. Możliwości jest wiele i utalentowani twórcy mogą wykorzystywać to na wiele sposobów. Lubię też, gdy w trakcie rozwijania się historii charakter bohatera ewoluuje lub dokonuje się jego metamorfoza. Tego typu zagrania uatrakcyjniają fabułę, usprawiedliwiają zwroty akcji lub nadają sensu przygodzie.

Do przedstawienia charakteru bohatera można też wykorzystać inne postacie, które będą mu bliskie - przyjaciół, rodzinę, towarzyszy podróży. Mam na myśli deuteragonistę, czyli kreację drugiego głównego bohatera, dobrego ziomka naszej kontrolowanej postaci, z którym tworzy zgrany duet. Wyobrażacie sobie "Prince of Persia: The Sands of Time" bez duetu Książę - Farah, "Uncharted" bez Nathana i Eleny/Chloe czy wreszcie "The Last of Us" bez relacji Joela i Ellie? Wymienione przeze mnie gry pokazują dobitnie, że taki zabieg jest skuteczny i działa na wielu płaszczyznach - fabuły, klimatu i mechaniki. W aspekcie innych postaci i ich relacji z bohaterem nie sposób nie wspomnieć o głównym złym, nemesis, który może być całkowitym przeciwieństwem lub odbiciem ukrytych lęków naszej postaci. Nie ma "Warrior Within" bez Dahaki, nie ma Batmana bez Jokera...

W moim odczuciu dobry główny bohater jest ważnym czynnikiem w tworzeniu gier. W przypadku niektórych gier może to być czynnik równie ważny co opowieść i atmosfera. Może też być czynnikiem sprawczym dla wymienionych przeze mnie aspektów i stanowić wspólnie z nimi integralną część. Wiadomo, że zdarzają się dobre gry, w których postać jest papierowa. Będzie to jednak drobna wada i pewna rysa na ogólnym obrazie gry.

Czekam zatem na Wasze opinie odnośnie do tego tematu. Czy kreacja głównego protagonisty jest dla Was ważna?

Można wymienić wiele aspektów gier, które mogą zaburzać immersję. Moim zdaniem jednym z nich są częste i długie loadinigi, które skutecznie wybijają z rytmu, a w szczególności, gdy dochodzi do tego w grach mających otwarty świat, ale podzielony na osobne lokacje. Sam koncept podziału otwartego świata na osobne lokacje jest kolejnym czynnikiem zaburzającym immersję, jednakże szybkość loadingów może ten czynnik zniwelować. Mozolne wczytywanie gry wybija natomiast z rytmu.

Drugim aspektem gier wideo, który nie pozwala graczowi na maksymalne wczucie się w świat gry są wszelkie maści błędy, bugi, glitche. Niektóre błędy mogą być zabawne i niegroźne, inne mogą utrudniać grę poprzez psucie się zapisu lub questów, a nawet całkowite zawieszenie gry. Trudno zanurzyć się w uniwersum ogrywanego szpila, gdy ten przypomina nam co chwila, że jest efektem pracy ludzi, którzy popełnili błąd. Jest to wręcz niemożliwe - zwłaszcza, gdy częstotliwość błędów jest duża.

Przechodząc do kolejnego aspektu, chciałbym zwrócić uwagę na interaktywność gier. W moim odczuciu aspekt ten jest dość istotnym sposobem na budowanie immersji w grach. Większa liczba interakcji i czynności do wykonania powoduje, że gra sprawia wrażenie dobrze zaprojektowane, bardziej naturalnej. Interaktywność sprawdza się zwłaszcza w parze z efektownymi animacjami, jakimi okraszono wykonywane czynności.

Oczywistą sprawą jest także sam świat gry. Kreacja uniwersum, projekty lokacji, bohaterowie, muzyka, oprawa wizualna etc. etc. Różnej maści czynników można byłoby wymieniać sporo i w zasadzie każda, nawet najmniejsza, pierdółka w grze wideo może budować immersję lub ją niszczyć. Na wiele czynników gracz może nie zwracać uwagi, bo są tak naturalne i oczywiste. Dopiero, gdy dostrzeżemy jakąś nieprawidłowość, która zepsuje nam zabawę, a w efekcie wybije nas z rytmu okazuje, że mamy do czynienia z zaburzeniem immersji.

Poznawanie świata gry i wsiąkanie w wykreowany przez twórców klimat może zostać zniweczony przez ograniczenia, które nakładają na nas twórcy. Mam tutaj na myśli gry typu sandbox, które nie udostępniają graczowi całości mapy na początku gry. Nie mam nic przeciwko systematycznemu odkrywaniu nowych terenów jako swoistą nagrodę za postępy w grze. Nie podoba mi się jednak to, że nie zawsze twórcy w sposób logiczny tłumaczą graczowi dlaczego w danej chwili nie mogą pójść dalej. Przykładem może być seria "Assassin's Creed" i koncept pamięci. Te wszelkie komunikaty, które wyskakują nam i mówią "Nie możesz tam wejść, bo animus tego nie pamięta" albo te wielgachne, migające ściany, które były na granicy obszarów mapy niedostępnych w danej sekwencji dość skutecznie wybijały mnie z rytmu i zaburzały immersję. Będąc przy temacie serii o asasynach i umieszczając ją w kontekście zaburzenia immersji, trudno nie wspomnieć o wątkach współczesnych, które od czasu do czasu przerywały wirtualną wędrówkę po historycznych epokach i zastępowały ją nieciekawym fragmentem współczesności z nieciekawym bohaterem.

Jakie jest Wasz zdanie na ten temat? Czy zastanawialiście się kiedyś nad aspektem immersji w grach i czynnikami, które ją tworzą lub niszczą? Temat został założony w dziale PS3, ale możecie posługiwać się przykładami z różnych konsol Sony.