Silent Hill niemal od zawsze było miejscem, do którego trafiali osobnicy mający jakieś mroczne tajemnice, skrywający swoje haniebne grzeszki gdzieś głęboko, na samym dnie własnego sumienia. Ludzie nieprzypadkowi. Nic nie wskazywało toteż, że i do nich zalicza się Travis Grady, przeciętny zjadacz chleba zatrudniony jako kierowca ciężarówki, którego poznajemy właśnie w trakcie jednego z tych nudnych kursów. Warunki na trasie ma fatalne – głęboka noc przecinana przez rzęsiście padający deszcz, a do tego ogarniające go zewsząd silne zmęczenie, zmuszają bohatera do obrania na swojej trasie skrótu prowadzącego akurat przez nasz urokliwy kurort. Wkrótce po tym manewrze na jezdnię, niemalże przed nos jego furgonu, wbiega niewyraźna postać. Grady daje ostro po hamulcach i... Hej, zaraz, zaraz, ale ja już gdzieś, coś podobnego widziałem! Brzmi znajomo, prawda? Przynajmniej dla graczy, którzy mieli wcześniej do czynienia z serią. Już od samego początku twórcy serwują nam lekkie dejavu i to uczucie będzie towarzyszyć nam przez niemal całą rozgrywkę, bo jak się okazuje cała ta geneza bazuje na tym, co zostało opowiedziane przy okazji przygód Harry’ego Masona. Origins jest w pewnym sensie ilustracją tła tamtych wydarzeń, tak więc zobaczysz na własne oczy jak doszło do rytualnego pożaru (odegrasz nawet małą rolę ratowniczą), a potem... A potem będziesz karmiony już znanymi Ci informacjami, więc na próżno szukać tutaj nowych faktów zarówno tych dotyczących historii samego miasteczka jak i tych dotyczących znanych z części pierwszej bohaterów, którzy tutaj także zaliczyli swój występ. Troszkę mizernie, ale jest jednak światełko w tunelu, majaczące niczym ledwie widoczny snop latarki Travisa ginący w złowieszczych ciemnościach oblewających Silent Hill. Jest nią osobista historia bohatera, sprawiająca, że gra nabiera bardziej psychologicznego sznytu znanego choćby z części drugiej. To właśnie traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa protagonisty, które ten próbuje wciąż za wszelką cenę nie dopuścić do swej świadomości, sprawiły że i on znalazł się nieprzypadkowo w tym przeklętym miejscu. Musi jeszcze raz zmierzyć się ze swoją przeszłością, stawić ponownie jej czoła i zaakceptować ją taką jaka jest. Zdecydowanie ten element historii jest najjaśniejszym punktem gry, zgrabnie dawkowany i powoli odkrywany, prowadzi do wytworzenia pewnego rodzaju więzi z podopiecznym, którego całkiem da się polubić.

Jeszcze parę ładnych lat temu, nikt by nie pomyślał, że gra wydana dla tak wąskiego grona odbiorców może odnieść spory sukces. Mowa oczywiście o Angry Birds, przeznaczonym pierwotnie na iOS, platformę użytkowników sprzętu Apple. Zdenerwowane ptaki szybko zyskały sobie przychylność graczy, a producenci podjęli decyzję o konwersji gry na konkurencyjny system Google Android. Z każdym dniem popularność gry rozrastała się do rozmiarów, których pewnie sami autorzy się nie spodziewali. W taki też sposób w Angry Birds można zagrać na większości aktualnie eksploatowanych systemów, w tym także na PSP w ramach gry minis dostępnej na PlayStation Network. Na czym polega zatem fenomen tej pozycji? Sądzę, że w tym tekście postaram się odpowiedzieć na to pytanie, dlatego zapraszam dalej.

Cała gra opiera się na dosyć banalnej fabule. Złe, zielone świnie nagminnie kradną jajka wszystkim ptakom w lesie. Sami zainteresowani mają tego dosyć, dlatego też postanowili się zemścić na wrednych świniach. Wtedy dochodzimy do głosu my, biorąc do ręki naszą kieszonsolkę. Rozgrywka opiera się na jednym schemacie, który będziemy wykorzystywać w trakcie zabawy z grą. Każdy poziom składa się z bliżej nieokreślonej konstrukcji złożonej z klocków drewnianych, lodowych bądź betonowych. Na tych konstrukcjach znajdować się będą także zielone świnie, które są naszym głównym celem. Ich ustawienie oraz sposób zabezpieczenia elementami otoczenia lub ewentualnym kaskiem, często będzie się wydawał barierą nie do przeskoczenia dla nas. Naszą bronią będą oczywiście tytułowe ptaki, których rodzajów jest kilka, a każdy przydatny na swój sposób. W dodatku oprócz zwykłego uderzenia, każdy ptak ma zdolność dodatkową uruchamianą krzyżykiem. W ten sposób żółte, trójkątne świetnie przebijają się przez drewno, czarne działają jak granaty z opóźnionym zapłonem, a zielone lecą wysoko, powoli, a uderzają z tyłu jak bumerang. Aby jednak móc wykorzystać ich zdolności, najpierw trzeba je wystrzelić z procy. Na każdy poziom otrzymujemy kilka ptaków o określonym rodzaju oraz kolejności wystrzeliwania. I tutaj wszystko się zamyka, ponieważ fizyka gry została tak dopracowana, że na każdy strzał można opracować algorytm reakcji łańcuchowych i testować je w oparciu o kąt uderzenia, przez co osiągnąć zamierzony efekt jakim jest rozwałka oraz zabicie wszystkich zielonych świń. Za każdy poziom otrzymujemy gwiazdki, na które składa się przede wszystkim liczba zdobytych punktów. Największą ich ilość można zdobyć wtedy, gdy oprócz świń zniszczymy także sporą część konstrukcji oraz gdy ewentualnie zachowamy jakieś ptaki, ponieważ wszystko się kończy w momencie zabicia ostatniej świni, nie ważne ile ptaków jeszcze mamy do dyspozycji.

Na tym w zasadzie opiera się cała gra i w tym właśnie należy szukać jej fenomenu. Prostota jaka wynika ze strzelania ptaszkami w świnki powoduje, że przy grze nie trzeba się wysilać. Czyni ją to bardziej przystępną, umożliwia granie w nią zarówno starszym i młodszym. Złośliwi powiedzą, że podobne pozycje widzieli już na stronach oferujących gry w formacie Flash lub Java. Coś w tym jest, jednakże sposób w jaki to zrobili panowie z Rovio jest unikalny. Wrzucenie kolorowych ptaków na katapulty może wydawać się dziwnym pomysłem, ale trafionym. Zróżnicowanie poziomów, scenerii, w jakiej to możemy grać oraz często pojawiający się syndrom jeszcze jednej próby są sporym atutem praktycznie całej serii gier poświęconym wkurzonym ptakom. Tutaj sporą rolę odegrała także polityka wydawców, którzy podjęli zadanie dalszego popularyzowania tytułu, przez co dzisiaj Angry Birds możemy zobaczyć wszędzie, w telewizji, na koszulkach, zabawkach, ale i także wydawanych kolejnych grach na kolejne platformy, przez co każdy ma możliwość skosztowania tego owocu. Każdy zatem także ma duże szanse na popadnięcie w nałóg, z którego łatwo się nie wychodzi.

Wersja gry na PSP jest najzwyczajniejszym portem pierwszej edycji Angry Birds. Oznacza to, że będziemy mieli do czynienia z kilkoma rozdziałami , a co za tym idzie ogromną liczbą poziomów liczoną w setkach. Muzyka znajdująca się w grze, to oczywiście znany wszystkim motyw, będący często kwintesencją wielu zabawek z serii o ptakach. Puszczany dłużej niż przez dwie minuty wywołuje bóle głowy, sprawdzane na ludziach. Grafika oczywiście prezentuje się tak samo dobrze i kolorowo jak w pozostałych wersjach, z tym, że nie wiedzieć czemu na PSP, gdy zadzieje się trochę więcej na ekranie, gra lubi czasem chrupnąć bądź spowolnić rozgrywkę, przez co czasem możemy przegapić moment uwolnienia dodatkowej zdolności ptaka, co bywa czasami irytujące. Pomimo braku ekranu dotykowego w PSP, kwestię sterowania rozwiązano bardzo dobrze, przez co nie odczujemy żadnego dyskomfortu, jeśli graliśmy w jakąś dotykową edycję.

Moim zdaniem Angry Birds w wydaniu na PSP będzie świetną formą zabicia czasu, w oczekiwaniu na pociąg, lekarza czy też spędzenie kilku miłych chwil z konsolką w łóżku. Gra oferuje wiele godzin bezpretensjonalnej i niekończącej się zabawy, która w każdej chwili może się przerodzić w konkurs bicia własnych rekordów. Niesamowite poziomy oraz koncepcja gry sprawiają, że każdy pojedynczy etap to inne rozwiązanie, inna taktyka, którą sami musimy opracować, by zmieść z powierzchni ziemi złodziei jajek. Angry Birds nie będzie natomiast pozycją dla szukających czegoś więcej niż mini gierki z banalną fabułą i grafiką poziomu poprzednich generacji. Wszystkich innych, którym zależy przede wszystkim na dobrej zabawie, a jeszcze nie grali w Angry Birds, serdecznie zapraszam do spróbowania, bo moim zdaniem z pewnością warto.