Na początek, nie zrozumcie mnie źle. Nawet, zostając w ramach gier wydanych na PS2, każda z tych gier obowiązkowo musiała mieć w rosterze The Rocka albo Johna Cenę, żeby w ogóle miała szanse na sprzedaż. Jednakże, wśród wielu fanów gier wrestlingowych, od lat faworytem pozostaje opisywane dzisiaj SmackDown! Here Comes the Pain, wydane w 2003 roku przez THQ, przy tym ekskluzywne dla kochanej czarnulki. Sprawdźmy zatem, czym może się pochwalić niebieski brand tym razem.

Trzeba przyznać, że Yuke’s zgotowało fanom WWE niemałą ucztę. Mamy do wyboru łącznie 69 zawodników z ówczesnych brandów SmackDown! I RAW. Z tego co przynajmniej kojarzę nikt ważniejszy nie został pominięty, jeśli chodzi o fabułę naszej wrestlingowej Mody na Sukces przez co mamy okazję zagrać takimi gwiazdami jak Triple H, Shawn Michaels, Brock Lesnar (Suplex City Bitch!) czy Bill Goldberg. Co ciekawe, znalazł się też miejsce dla WWE Divas, czyli ówczesnej dywizji kobiet. Każda z postaci ma własny zestaw chwytów oraz jest opisana różnymi statystykami. Przykładowo, Brock Lesnar będzie lepszy w różnych kombinacjach rzutów na matę natomiast Rey Mysterio ze swoimi akrobatycznymi zdolnościami pokaże się lepiej w skokach z narożnika.

Tradycyjnie dla serii, Here Comes the Pain serwuje nam roster zróżnicowany, co przełoży się później na spektakularne pojedynki na ringu. Prywatnie roster ten uważam za jeden z najlepszych, to znaczy oglądałem sporo odcinków SmackDown czy RAW z okresu 2003/2004 i wiele rywalizacji, gwiazd, które WWE wykreowało w tamtym okresie do dzisiaj odciska swoje piętno na historii federacji. Chociażby weźmy przykład Brocka Lesnara, który po kapitalnym feudzie z Goldbergiem po WrestleManii XX zajął się karierą w MMA by po latach wreszcie powrócić do WWE i do dzisiaj terminatorzyć resztę obecnych zawodników. Ja tu się rozgadałem jednak, wrócmy do gry może.

Yuke’s w tej odsłonie udało się przygotować zaledwie dwa tryby rozgrywki, lecz nie wydaje się być to żadną ujmą. Mamy zatem standardowy Season Mode, w którym wcielamy się w jednego z dostępnych wrestlerów i przejmujemy nad nim kontrolę. W zależności od tego kogo wybierzemy, tak potoczy się nasza kariera na jednej z dwóch dostępnych tygodniówek. Możemy ułatwić sobie zadanie i wybrać gotowego main-eventera, którego obecność na PPV gwarantuje walkę o jeden z głównych tytułów mistrzowskich lub kogoś w mid-cardu, osobę, którą żmudnie przez kolejne wygrane pojedynki będziemy prowadzić na szczyt drabiny w federacji. Bohater przed rozpoczęciem każdego show będzie wchodził w interakcje z innymi wrestlerami. Bardzo miło, że gra nie jest poprowadzona do końca liniowo i czasami to my podejmujemy jakieś decyzje. Przykładowo, jeżeli wygramy parę walk z rzędu, pojawia się opcja rozmowy z Generalnym Menadżerem gali o walce o tytuł. My także wybieramy czy nasza postać będzie przyjazna publiczności czy siłą i nieczystymi zagraniami utorujemy sobie drogę do pasa.

Oczywiście, tutaj trochę narzekania. Niesamowicie brakuje mi w Here Comes the Pain ścieżki dialogowej audio. Postacie pojawiają się na ekranie, ruszają ustami, ale nic od nich niestety nie usłyszymy. Naprawdę szkoda, bo z pewnością słysząc oryginalne głosy, chociażby Stephanie McMahon czy Dwayne’a Johnsona tytuł z pewnością pozwalałby się lepiej wdrążyć osobom, które na co dzień z WWE styczności zbyt wielkiej nie mają. Tryb sezonowy został naprawdę fajnie przygotowany, bo mamy nawet wprowadzony rozwój postaci, za wygrane walki dostajemy punkty, którymi ulepszamy własne statystyki, cała filozofia konkurencji między programami RAW i SmackDown! Została dobrze odwzorowana, tylko boli właśnie brak ścieżki dialogowej.

Pogadałem trochę o trybie sezonu, pora na drugi, którym jest oczywiście Exhibition. Opcji, jak na grę na licencji WWE przystało, dużo. Standardowa walka 1 na 1? Proszę bardzo. Pojedynek drużynowy 2 na 2? Nie ma sprawy. 6-osobowe starcie w Elimination Chamber, ogromnej metalowej konstrukcji, o której pręty, szyby możesz rozbić każdego. Żaden problem. Nie w trybach pojedynków tkwi jednak siła Here Comes the Pain, a w samym silniku gry, o którym już za chwilę.

Na początek, dynamika. Porównując grę chociażby do nowszego o parę lat SmackDown VS RAW 2011, Here Comes the Pain prowadzi zdecydowanie szybsze pojedynki. Krótkie objaśnienie na początek. Krzyżykiem klepiemy po twarzy, kółkiem i kierunkowym chwyty w każdej pozycji, trójkątem bieg. Oponent może z łatwością każdą akcję skontrować, mashując nieustannie przycisk R2. Walki, w pełnych 60-klatkach są dynamiczne, każda z postaci zdecydowanie lekko przerysowana tak, aby muskuły się świeciły. Same system odbijania skierowanych na nas ataków jest świetny, kontry, wyprowadzane jedna po drugiej dzieją się tak szybko, jakbyśmy oglądali starcie dwóch zwinnych luchadores. Mało tego, każda z postaci ma swój unikalny finisher, który zazwyczaj kończy pojedynek. SmackDown Meter, który nabijamy przez wyprowadzanie kolejnych ciosów i chwytów, napełniony pozwala nam wykonać wspomniane wcześniej finishery wciskając L1. Miłym dodatkiem jest to, że każdy z fighterów ma objaśniony przed walką swój finisher, więc nawet osoba zagubiona w świecie wrestlingu może z łatwością wygrywać starcia.

Oczywiście, walka dzieje się na całym ringu jak i poza nim, tak jak w TV. Szalone akrobacje z narożnika, wyrzucanie delikwentów z ringu przez górną linę czy na***wianie krzesłem, gdy mamy do czynienia z walką bez dyskwalifikacji. Tak jak wcześniej wspominałem, pojedynki w porównaniu do nowszych odsłon są zdecydowanie szybsze, pełne widowiskowych kontr, rzutów, dźwigni. Wszystko to podane przy tym w telewizyjnej formie, z dobrze odwzorowanymi wejściówkami. Znowu, można ponarzekać na brak jakiegokolwiek komentarza dla naszych wyczynów (Warto sobie posłuchać tego, co z play-by-play commentary potrafili wyczyniać chociażby Jim Ross lub Paul Heyman) Jednakże, poza dźwiękowymi niedoróbkami, silnik mordobicia daje naprawdę radę.

Pomimo ogromnej hermetyczności tytułu, gdyż jak to kiedyś redaktor magazynu Play powiedział „Gry o takich panach nas nie interesują”, ostatnia odsłona serii SmackDown! To po prostu dobra bijatyka. Niesamowicie szybka rozgrywka, z ciekawie poprowadzonym trybem sezonu, w którym można odegrać całoroczne Na Wspólnej w wydaniu amerykańskim, wszystko to okraszone piekielnie szybkim i satysfakcjonującym mordobiciem, z całkiem sporym arsenałem zawodników i chwytów. Dodając do tego całą telewizyjną otoczkę WWE czyli areny, wejściówki poszczególnych wrestlerów oraz kurcze, naprawdę dobrą grafikę i pewną „przesadę” w muskułach graczy mamy produkt prawie kompletny. No nie potrafię odżałować tego komentarza i ścieżek dialogowych, ale na pewno stoczę dużo pojedynków w starym SmackDown, bo to cholernie wciąga. Pozycja warta polecenia fanom WWE, ale także fanom dobrych mordobić, w przerwie między kolejnym Tekkenem czy Mortalem.

Platformówki od zawsze stanowiły o sile branży i generacji. Niektóre z nich były nieludzko trudne do ukończenia (vide gry z czasów ośmio- i szesnastobitowców), a brak możliwości zapisu stanu gry i zgon na ostatniej sekwencji platformowej budziły pierwotne instynkty. Niektóre natomiast były bardzo innowacyjne, mocno czerpiąc zarazem z klasyków gatunku (Skullmonkeys, który przecierał szlaki w zakresie artyzmu w grze wideo), ale przystępne dla przeciętnego zjadacza chleba. Wraz z rozwojem sprzętu, na którym gracze miętosili coraz to nowsze nośniki informacji, przez kartridże, po płyty kompaktowe, rozwijała się również różnorodność dostępnych gier. Popularne sidescrollery musiały siłą rzeczy próbować swoich sił w uniwersum, gdzie oprócz wysokości i szerokości jest jeszcze głębokość… Również wraz z rozwojem popularności tego nowego sposobu na spędzanie wolnego czasu malał współczynnik hardkorowości, który musiał być odpowiednio wysoki, aby móc marzyć o dotarciu do końca ogrywanego tytułu.

Jak & Daxter: the Precursor Legacy, bo o nim będzie niniejszy artykuł, jest pod wieloma względami grą sięgającą do korzeni, jednocześnie wprowadzając wiele nowości i bajerów, które podkreślać mają moc systemu PS2. Grając w ten tytuł przyjdzie nam poznać historię dwóch chłopaków z miejscowej wioski, których wścibskość i nieposkromiona chęć dokonania czegoś wielkiego napyta im sporo biedy, przy okazji wplątując ich w ciąg zdarzeń mogący doprowadzić do zagłady świata. Protagoniści najnowszej produkcji Niegrzecznego Psa to całkowite przeciwieństwa. Jak to piętnastoletni chłopiec, który niewiele się odzywa, a Daxter - najlepszy przyjaciel Jaka - to arogancki do bólu gaduła. Kolejny raz już, wbrew zaleceniom mędrca Samosa, duet wybiera się na Mglistą Wyspę pełną niebezpieczeństw. Na wyspie przyjaciele są świadkami knucia niecnego planu dwóch, tajemniczych osób, które wraz z hordą Lurkerów zamierzają na nowo ukształtować świat za pomocą pradawnej Ciemnej Energii. Nie cierpiąc zwłoki dwójka chce wracać na wyspę, aby zaalarmować mędrców, ale zostają zaatakowani przez Lurkera. Jak bez trudu pokonuje stwora, rzucając w niego beczką energii, ale eksplozja wrzuca Daxtera do sadzawki z ciemną energią. Niczym poparzony, nasz przyjaciel wyskakuje z sadzawki, ukazując swe zdeformowane ciało. Okazuje się, że Daxter zmienił się w wydrasicę - krzyżówkę wydry z łasicą. Po powrocie na wyspę od mędrca Samosa dowiadują się, że tylko widziany przez nich na wyspie Gol, mędrzec ciemnej energii jest zdolny przywrócić Daxterowi swoją pierwotną postać. Kompani wyruszają zatem w podróż, której celem jest powstrzymanie Gola i jego siostry, Mai oraz przywrócenie Daxtera do normalności.

Już w pierwszych chwilach, w których przejmiemy kontrolę nad Jakiem, w oczy rzuca się bardzo przemyślana konstrukcja etapów. Etapy konstrukcją przypominają tunel, ale podzielone są na kilka segmentów, do których można dostać się w dowolnej kolejności, ale niejednokrotnie niektóre czynności muszą zostać wykonane w jednym segmencie, aby kolejny był w stu procentach dostępny. Zdarzy się też, że w jednym etapie nie uda nam się dostać w pewne miejsce, ponieważ musimy uruchomić szyb energii… trzy etapy później. Składa się to na bardzo fajną całość, która bez przerwy wymaga od nas kombinowania i kreatywnego myślenia (szczególnie w przypadku zbierania znajdziek, o których wspomnę w dalszej części tekstu). Standardowo już w przedstawicielach gatunku platformówek obecna jest spora ilość sekwencji zręcznościowych, które czasami potrafią zdenerwować, ze względu na niezbyt przemyślany system poruszania się bohatera i niekiedy idiotyczną pracę kamery, która zupełnie jak w MediEvil potrafi więcej zasłonić niż pokazać. Powoduje to często upadek i konieczność powtarzania całej sekwencji od nowa, nierzadko nie ze swojej winy. Przyjdzie nam skakać po platformach ruchomych, statycznych, niektóre pod ciężarem Jaka będą się uginać bądź obrywać, a niektóre wprawimy w ruch po dotknięciu ich naładowanym niebieską energią Jakiem. Poza platformami podyndamy na drążkach i poskaczemy na trampolinach. Wszystko to zapewnia bardzo zróżnicowane, zarówno merytorycznie jak i pod względem poziomu trudności sekwencje.

Co to jest ta energia w ogóle? Otóż Prekursorzy, pradawny lud, który wedle opowiadań mędrców odpowiedzialny jest za stworzenie wszystkiego, co nas otacza, władali również energią. Jest kilka jej rodzajów. Energia zielona odnawia życie naszego bohatera, który odniósł obrażenia w walce z przeciwnikiem. Pasek życia (a raczej serducho) stanowią trzy segmenty, które można odnowić, zbierając wypadające z pokonanych wrogów zielone kule. Po zebraniu odpowiedniej ilości kul lub znalezieniu dużej zielonej kuli jedna część naszego zdrowia ulegnie odnowieniu. Ilość posiadanych sfer obrazuje liczba znajdująca się przy pasku życia w lewym, górnym rogu ekranu. Energia niebieska odpowiedzialna jest za wprawianie w ruch wszelkich, pozostawionych przez Prekursorów maszyn, platform, wind i tym podobnym mechanizmów. Wpływa ona również na szybkość poruszania się Jaka. Jej działanie jest jednak ograniczone czasowo, co obrazuje pasek znajdujący się w prawym, dolnym rogu ekranu. Im więcej kul zbierzemy, tym dłużej będziemy mogli korzystać z energii. W związku z tą właśnie energią spotkamy podczas rozgrywki bardzo dużo etapów „puzzle” - trzeba będzie tak rozplanować ścieżkę, aby zdążyć dobiec do platformy bądź instalacji, która pod wpływem energii wybije w górę, odsłaniając ukryte wewnątrz znajdźki. Nie są to może prawdziwe łamigłówki typu „ustaw to w najmniej racjonalnej kolejności”, ale miło urozmaicają jednorodną rozgrywkę. Kolejną energią, która trafi w nasze łapska, jest energia żółta. Zwiększa ona siłę ciosów Jaka, ale pozwala również strzelać wiązkami energii. Do tego celu mamy do dyspozycji tryb celowania, który kryje się pod trójkątem. Możemy wówczas posłać wiązkę w dowolne miejsce. To również sprzyja tworzeniu łamigłówek, więc kilku sekwencji z użyciem żółtej energii do zdobycia znajdziek nie zabraknie. Istnieje również czerwona energia, która zwiększa siłę Jaka w walce wręcz. Pozwala to na pokonywanie co silniejszych potworków za pomocą jednego ciosu, co niemożliwe jest „na sucho”. Ostatnim typem energii jest ciemna, której to rozlew zniszczy świat. Po wpadnięciu w sadzawkę z „dark eco” natychmiastowo giniemy. Na planszach rozstawione są również skrzynki z ciemną energią, której dotknięcie detonuje ją i odbiera nam jeden segment paska życia.

Podstawowym celem na każdym z etapów jest zebranie określonej ilości ogniw mocy (ang. power cells). Ogniwa te potrzebne są do ulepszenia pojazdu, którym będziemy przemieszczać się w świecie gry. Kulki te przyznawane nam będą za kilka określonych celów - stałych dla każdego etapu, np. zebranie siedmiu maszynek zwiadowczych naszej koleżanki Keiry. Jedno ogniwo jest też ukryte na każdym z etapów. Z ruchomych celów mamy całą gamę różnych aktywności zależnych od samej lokacji - czasami zostaniemy nagrodzeni za pobicie rekordowego czasu na torze przeszkód, a czasami dostaniemy ogniwo za wybicie wszystkich stworków, czy nawet… zagonienie bydła do zagrody. Można również przehandlować na ogniwa zebrane uprzednio jajowate kule Prekursorów, będące zarówno główną znajdźką w grze, zupełnie jak klejnoty w Spyro czy też jabłka w Crashu. Na każdym z etapów jest określona liczba kul Prekursorów, oscylująca w granicach 150-200 kul w etapach głównych i po 50 w lokacjach łączących ze sobą określone etapy. Osiągnięcie stuprocentowego wyniku w grze umożliwi nam zebranie dwóch tysięcy kul Prekursorów, stu jeden ogniw mocy oraz znalezienie stu dwunastu maszynek zwiadowczych. Na brak zajęcia zatem narzekać nie można. Wspomniałem wcześniej, że niektóre miejsca w lokacjach są niedostępne za pierwszym podejściem - bardzo często tyczy się to właśnie znajdziek. Jest backtracking w platformówce? Jest moc! Oprócz tego, na niektórych etapach spotkamy różnego rodzaju minigierki, takie jak przejechanie trasy w określonym czasie, łapanie do siatki wyskakujących z wody ryb dla lokalnego rybaka czy odganianie szczurów od przekąsek mieszkańca wsi. Minigierki te polegają w dużej mierze na refleksie i stanowią fajne dopełnienie mechaniki gry.

Jak to krewki chłopaczyna cechujący się przyzwoitą zwinnością. Mapowanie sterowania jest bardzo przystępne i po kilku chwilach obcowania z najnowszym produktem Naughty Dog można już w pełni wykorzystać potencjał nastolatka. Wadą jest natomiast zła warstwa samouczkowa niniejszego sterowania - wiele niezbędnych do pokonywania etapów akrobacji wykonuje się za pomocą kombinacji kilku przycisków i nie zostało to do końca wyjaśnione, przez co na początku trzeba mashować przyciski niczym w Tekkenie bez command list, klucząc pośród ciemności. Ale co to jest tam na ramieniu u Jaka? To właśnie nasz przyjaciel, Daxter. Daxter nie opuszcza Jaka ani na krok, nieustannie stojąc na jego ramieniu. Podczas przerywników filmowych, w których nastolatek nie mówi zupełnie nic, pierwsze skrzypce gra zdecydowanie ruda wydrasica. Jego wyrafinowane i celne docinki często przywołują uśmiech na twarzy, a nieudolne zaloty do Keiry, która wyraźnie zainteresowana jest Jakiem tworzą groteskowe sytuacje. Daxter jest bardziej tchórzliwy od Jaka i równie często, jak prześmiewczo się wyraża, daje świadectwo swojemu cykorowi. Ciekawe sytuacje również wydarzą się podczas rozmów z Samosem, zaprzyjaźnionym mędrcem. Traktuje on naszą dwójkę jak śmierdzących leniów i młodzież o przerośniętym ego, którzy nie są do niczego zdolni, a swoją porywczością zasługują jedynie na politowanie. W naszej wędrówce przyjdzie nam bardzo często stawić czoła przeciwnikom, którzy są zróżnicowani i ich wygląd w dużej mierze zależy od miejsca, w którym występują. Dla przykładu - w jaskini spotkać można pająki, a na plaży… małże. Krwiożercze. W grze występuje też kilku bossów. Walka z nimi podzielona jest na segmenty, po ukończeniu których walka dobiegnie końca. Bossowie są ciekawi i walki z nimi są bardzo nietuzinkowe i cieszą oko.

Graficznie Jak & Daxter robi robotę. Piękne i zróżnicowane lokacje są bardzo bogate w szczegóły. Warstwa wizualna kreowana jest w stylu bajkowym. Bardzo dużo tu żywych barw, a i sam projekt postaci przypomina kreskówki Disneya (szczególnie mimika Daxtera). Animacje są bardzo fajne i nadają pociesznego i radosnego wizerunku całości. Przyjdzie nam zwiedzić dżunglę, mroźne stepy, wnętrze wulkanu, ruiny miasta Prekursorów, jaskinie, plaże i wiele innych. Każdy poziom różni się od pozostałych, co znacząco znosi poczucie monotonii, o którą nietrudno w mało złożonej grze. Na pochwałę zasługuje stałe sześćdziesiąt klatek na sekundę, dzięki którym platformowanie stało się jeszcze lepsze niż dotychczas!
Warstwa dźwiękowa stoi na równie wysokim poziomie, co wizualna. Naszej przygodzie przygrywać będą bardzo fajne, baśniowe kawałki, które wpadają w ucho i umilają spędzony w grze czas. Kwestie mówione to absolutne mistrzostwo - głos Daxtera został dobrany znakomicie, a i głosom pozostałych postaci nie można nic zarzucić. Gra aktorska - pierwsza klasa. Wszystko brzmi znakomicie i nadaje głębi całości. Scenariusz gry również spisany jest bardzo dobrze i w zasadzie każdy przerywnik filmowy jest komediowy z charakteru i należy traktować go z przymrużeniem oka.

Słowem podsumowania - Jak & Daxter to bardzo mocny pretendent do miana nowej maskotki Sony. Gra jest wykonana bardzo porządnie i poza dosyć nierównym poziomem trudności, który szczególnie dawał się we znaki w etapach eksploracyjnych, kiepsko rozmieszczonymi punktami kontrolnymi jako konsekwencja oraz beznadziejną niekiedy pracą kamery grało mi się bardzo dobrze. Historia opowiedziana w tej pozycji jest bardzo przystępna i ciekawa w odbiorze. Monotonii, mimo bardzo jednorodnego gameplayu nie uświadczyłem. Czego bym sobie życzył? Aby gra była nieco dłuższa. Te kilkanaście godzin potrzebne do wymaksowania gry to trochę za mało. Takich pozycji chciałoby się więcej!

Dziś postanowiłem podzielić się z Wami moim kolejnym, czwartym już tekstem, który opublikowałem na tym forum.
Dobra, przechodzimy do konkretów. Tym razem cofniemy się w czasie, ano tak... dotychczas wraz ze mną tylko cofaliście się w czasie. No cóż, teraz konkretnie, bo do 11 dnia marca roku 2005, ponieważ wtedy miała swoją europejską premierę pierwsza część ulicznej kopanki od studia EA BIG. Tak jak można domyśleć się po tytule, chodzi o Fifę Street. Myślę, że to na tą chwilę dobry tytuł do zrecenzowania, gdyż poprzednio wziąłem się za część drugą oraz trzecią. Także dziś ocenię grę od której zaczęła się seria STREET oraz porównam ją względem wcześniej wspomnianych edycji.

Rozpocznę nietypowo, gdyż wcześniej tego nie robiłem. Zaczniemy od samej oceny okładki z grą, bo myślę, że warto poświęcić jej kilka ciepłych słów. Twarzą FIFY STREET został Ronaldinho, który w ówczesnym czasie był niewątpliwie największą gwiazdą, a także topowym zawodnikiem w piłce nożnej. Ronaldinho jak nikt inny słynął z efektywnych zwodów, był graczem błyskotliwym, widowiskowym, a także kreatywnym, z czym trzeba się wyróżniać w ulicznych potyczkach, bo tutaj liczy się przede wszystkim fun i piękno gry, jaką jest piłka nożna. Także - właściwy człowiek na właściwym miejscu i z całym szacunkiem dla Leo Messiego, jest to gracz, który jak najbardziej indywidualnie zachwyca, aczkolwiek nigdy nie słynął z efektywności, szalonych sztuczek i uważam, że nie pasuje jako twarz serii STREET tym bardziej, że na każdym kroku, aż do obrzydzenia spotykamy go w tradycyjnej Fifie. Co jeszcze mnie urzekło w okładce? Tło, które bardzo dobrze współgra z postacią Ronaldinho oraz charakterystyczny napis "FIFA STREET" koloru czerwonego, co przykuwa uwagę. Bardzo ładny efekt końcowy, co sprawia, że ma się ochotę sprawdzić ten tytuł. Na tylnej części mamy kilka ciekawych obrazków, a w środku standardową instrukcję wraz z podstawowymi informacjami odnośnie gry. Płyta jak i książeczka wykonane są w ten sam sposób jak okładka i wyglądają bardzo ładnie. Prosta forma - zawodnik na tle ulicznego boiska, do tego ciekawe efekty wizualne, pod tym względem pierwsza część prezentuje się najkorzystniej, takie jest moje odczucie.

Po odpaleniu gry wybieramy język jakim chcemy się posługiwać w menu głównym. Dostępnych mamy ich siedem, a są to: angielski, francuski, niemiecki, hiszpański, włoski, holenderski oraz szwedzki. Tak, nie ma języka polskiego. Następnie wyjawia nam się tradycyjne dla serii intro, o ile w Fifie Street 2 była to mieszanka realnych zmagań wraz z wirtualnymi, tutaj zaprezentowano całość z gry wraz z efektownymi fragmentami. Na pierwszym planie oczywiście nie kto inny jak bohater okładki. Oprócz Ronaldinho spotkamy tam innych Brazylijskich piłkarzy, jak Ronaldo, czy Roberto Carlos, który w dziecinny sposób ogrywają rywali. Naście sekund z fragmentami rozgrywki ukazane w dynamiczny sposób, w części drugiej zdecydowanie bardziej się przyłożono do tego aspektu i zadbano o klimat, ale te fragmenty jak najbardziej da się obejrzeć, mogło być lepiej, zresztą... mało kto przywiązuje do tego wagę, także nie ma sensu się nad tym dłużej rozwodzić, lecimy dalej. Menu główne zawiera 7 opcji, a są to kolejno: Szybka gra, mecze towarzyskie, tryb - Rule The Street, budowanie zespołu "Star Team", opcje gry oraz uliczny trening. Ogólnie, wygląda jak najbardziej w porządku, całość widzicie poniżej na grafice.


W grze dostępnych jedenaście aren rozsianych po całym globie, a znajdują się one w takich miastach jak Amsterdam, Barcelona, Berlin, Ciudad del Este, Lagos, Londyn, Marsylia, Mexico City, Nowy Jork, Rio de Janeiro oraz Rzym. Areny są wykonane w charakterystyczny sposób, w ulicznym klimacie. Gramy po trzech zawodników z pola plus bramkarz, czyli tak jak w części drugiej. Sztuczek, zwodów jest znacznie mniej niż w części drugiej, a głównie są to typowo boiskowe zwody, gdyż w grze nie mamy dostępnej opcji freestylera, przez co typowe triki gdzie trzeba żonglować futbolówkę zostały dodane w niewielkiej ilości, aczkolwiek są one bardzo przydatne, gdyż dzięki takim zagraniom szybciej zapełniamy pasek punktów, dzięki zapełnieniu naszego paska zdobywamy GAMEBREAKERA, czyli MEGA POWERA, moc którą bardzo trudno powstrzymać, co daje nam niemalże pewną bramkę zdobytą z przytupem. Reprezentacje - mamy ich szesnaście, są to głównie ekipy zawierające największą ilość gwiazd w swoich szeregach, oczywiście nie ma w tym gronie reprezentacji Polski. Mimo to, mamy między innymi Brazylię, Hiszpanię, Portugalię, Niemców, czy też Włochów, także nie ma się o co martwić, jest kim grać.

Ścieżka dźwiękowa - Tutaj jest mniej błyskotliwie niż w dwójce, aczkolwiek jak najbardziej klimatyczne kawałki, pasujące do rozgrywki, choć z czasem stają się strasznie monotonne, dominują głównie latynoskie utwory w stylu samby oraz coś a'la electro, natomiast mi osobiście brakowało ciekawszych utworów, co oferowała cześć druga - Astounded, Funk Academy, czy też ociekające zarąbistością Rock the boat, Shy Fx & The Power, co w deszczowym Amsterdamie robiło niesamowity klimat, aż chciało się grać. Pod względem muzycznym jest lepiej niż w trójce, która zawierała fatalną ścieżkę audio, co tu gadać, cała gra była niemalże nieporozumieniem, a z częścią drugą równać tego soundtracku nie będę, bo tam mamy dostępną zdecydowanie najlepszą składankę utworów w całej serii.

Grafika: W tej chwili nie zrobi na was wrażenia, jednakże w roku 2005 wrażenie robiła i to bardzo pozytywne, myślę. Porównując modele postaci do ówczesnej Fify oraz Pesa widać zdecydowanie różnicę, zawodnicy wyglądają dużo korzystniej. Taki Ronaldinho, Beckham, czy Ronaldo zostali odwzorowani w świetny sposób, natomiast niektórych graczy także spaprano, przykład - Roberto Carlos, tutaj niestety graficy EA spaprali sprawę, facet jest odwzorowany znacznie słabiej niż wspomnieni przeze mnie Panowie. Graficznie twórcy starali się w realny sposób odwzorować graczy oraz areny, które nas otaczają i myślę, że wypadli w miarę przyzwoicie, choć w tym względzie gra ustępuje drugiej części, co raczej zaskoczeniem nie będzie, wiadomo.


Jeżeli chodzi o samą rozgrywkę, tak jak wspominałem, arsenał zwodów jest znacznie mniejszy niż w późniejszych edycjach, mimo to jest dużo większy aniżeli w tradycyjne Fifie. Mecze przebiegają w szybkim tempie, 2, 3 podania, zwód i możesz strzelać, klepanie zbędne, zresztą tutaj mija się z celem, gdyż realizm został odstawiony na drugi plan, a mamy głównie klasyczne elementy arcade, bo FIFA STREET to pozycja, która stawia na beztroską rozgrywkę opartą na efektownych akcjach i tego uświadczymy podczas zabawy. Co szczególnie mnie drażniło podczas ogrywania tej części? Sporo sytuacji stykowych, które powinny być usprawnione, a nie były. Po wykonaniu zwodu w ekspresowym tempie wpadaliśmy na rywala, częste przypadkowe zderzenia z graczami drużyny przeciwnej były chwilami bardzo irytujące i zamulały rozgrywkę, więc lepszym rozwiązaniem było delikatne ograniczenie takich sytuacji. W grze duże znaczenie ma wspominany wcześniej przeze mnie Gamebreaker, dzięki któremu możemy bardzo szybko zakończyć spotkanie oraz mamy wielkie szanse na pewnego gola, bo głównie sytuacje przypadkowe powodują, że piłka nie ląduje w siatce, jak choćby uderzenie w zawodnika z pola. Strzały - tutaj mamy dostępne tzw - auto celowanie i w zależności od tego jak ustawiony jest nasz zawodnik, tam leci futbolówka, a my mamy na to niewielki wpływ, siła uderzenia ustalana jest automatycznie.

Teraz przejdźmy do sztandarowego dla serii głównego trybu, który nosi nazwę Rule The Street, na nasze "Panowanie na ulicy" coś w ten deseń. Tutaj zdecydowanie będziemy czerpać największą satysfakcję z gry i dzięki niemu posłuży nam ona na dłużej. Zaczynamy od nazwy swojego gracza, czyli możemy zarzucić swoim nickiem, czy też realnym imieniem, cokolwiek zechcemy rzecz jasna.


Następnie zostaniemy przeniesieni do kreacji swojej postaci, w której tworzymy swoją osobę od podstaw. Od karnacji przez twarz do ubioru, a w między czasie możemy sobie nawet walnąć jakiś tatuaż na klatę. Jeżeli chodzi ubrania, mamy dostępne markowe ciuszki gigantów w dziedzinie odzieży sportowej, także będziecie mogli lansować się w najkach, adidachach, czy pumach, nie martwcie się. Skoro już stworzyliśmy naszego zawodnika, czas zwiększyć jego boiskowe umiejętności. Do tego na start dostajemy 2,000 pkt, które możemy na ten cel przeznaczyć i poprawić nieco zerowe atrybuty naszego zawodnika. Po wykonaniu tejże czynności tworzymy swój skład. Na początek wybieramy logo, które będzie znakiem rozpoznawczym naszego teamu, następnie nazwę drużyny oraz zawodników, którzy w niej wystąpią. Na starcie nie jest kolorowo, gdyż mamy dostępnych kilku graczy, wybór jest niewielki, a ich overall równie nie wzbudza zachwytu, ale jakoś trzeba sobie radzić, także nie poddawaj się. Po wykonaniu wszystkich czynności, możemy zaczynać. Dostępne mamy początkowe mapy, na których będziemy rywalizować z innymi drużynami i budować swoją hierarchię na ulicznym gruncie. Po każdym zwycięskim spotkaniu będziemy mogli wykupić zawodników z drużyn, które wcześniej pokonaliśmy, dzięki czemu umocnimy nasz skład. Do tego oczywiście potrzebne będą nam punkty, które zdobywamy z każdym zwycięskim spotkaniem. Dzięki nim można również ulepszać atrybuty naszego zawodnika, dzięki czemu jego overall się zwiększa. Poziom trudności zwiększa się z każdym spotkaniem, im dalej jesteśmy tym spotykamy na swojej drodze bardziej renomowanych rywali. I tak gramy sobie do finałowego starcia w Londynie, gdy wygramy, to my właśnie zostaniemy legendami ulicy! Jak widzicie, sprawa poważna. Jest o co się bić. Względem części drugiej, tryb ograniczony, gdyż nie mamy tutaj choćby rozgrywek międzypaństwowych, mimo wszystko, jest równie długi i wciągający i to jest zdecydowanie najlepsza opcja zabawy w Fifie Street.


Cóż. To chyba wszystko co miałem do powiedzenia na temat pierwszej Fify Street. Czas podsumować całość. Zacznijmy może od tego, czy warto zagrać w Fifę Street w przypadku, gdy ograliśmy już dwójkę, tak było ze mną. Więc myślę, że jak najbardziej tak, pod warunkiem, że będziesz liczył się z pewnymi ograniczeniami, zwodami, czego po prostu może zabraknąć w pierwszej części, przyzwyczajenia z dwójki muszą odejść na bok, bo wszystko co znajdziesz w części pierwszej w dwójce masz dostępne, co sprawia, że pierwsza edycja może sprawiać wrażenie okrojonej, mimo to, długa kampania Rule The Street sprawi, że będziesz miał przed sobą nowe wyzwanie i grę na innych arenach, dzięki czemu można równie dobrze się bawić. Z opisywanych przeze mnie wersjach Street, debiutancką stawiam na drugim miejscu, bo gra zdecydowanie lepsza aniżeli wydana na PS3 FIFA STREET 3.

Uważam, że debiut ulicznej Fify był dobry i obiecujący. Grze można było wiele zarzucić, mimo wszystko, dawała nam to, czego oczekujemy - czyli radość w gry w piłkę w najefektowniejszym wydaniu! Jeżeli miałbym przyznać ocenę w skali 1/10, to myślę, że na siódemkę jak najbardziej ten tytuł zasługuje, także to tyle w dzisiejszym tekście. Tobie czytelniku dziękuję za to, że przetrwałeś (Mam nadzieję.) do końca i przeczytałeś powyższy tekst, a jego zawartość zachęciła, bądź zniechęciła Cię do sprawdzenia tego tytułu, co było moim głównym zamiarem.

Brzmi ona: Hot Pursuit 2. O tak, widzę już ten zbliżający się wściekły tłum pod moje mieszkanie. Jest jednak niezgodny w wykrzykiwanych hasłach, bo padają takie tytuły jak Underground 2, Most Wanted, Carbon. Czy ja dobrze słyszę? Czy już jesteście pod drzwiami? To świetnie, bo zaraz usłyszycie, dlaczego to druga część gorącego pościgu jest najlepszą grą z tej mającej swe wzloty i upadki serii.

Mówiąc już bardziej poważnie, jedyne czego ostatnio szukałem, to lekkiej i przyjemnej gry wyścigowej, która będzie w stanie wypełnić czas między ogrywaniem kolejnych ogromnych platformerów z wielkiej trójki. Zaufałem Hot Pursuit 2, bo w sumie dlaczego nie? Tytuł gdzieś przemknął mi w paru sesjach na PC, więc wiedziałem czego się spodziewać. Zagraniczne portale zapewniały, że wersja na PlayStation 2 jest o wiele lepsza, gdyż gra była pisana specjalnie pod tę konsolę, a posiadacze XBOXA, GameCube oraz pecetów dostali słabszy port od EA Canada. Ten wielkiego szału nie robił, ale z wykorzystaniem pada (Kto normalny gra w wyścigi na klawiaturze?) był całkiem grywalny. Pełen nadziei zatem zabrałem się grania i teraz jestem gotów wyjaśnić, dlaczego stawiam tę pozycję na pierwszym miejscu w serii.

Tym, czym gra wybija się ponad inne odsłony jest prostota w zasadzie wszystkiego. Naszym celem jest po prostu zostanie najlepszym kierowcą nielegalnych wyścigów. Tytuł możemy podzielić na dwa tryby zabawy, z czego każdy ma swoje mistrzostwa, dzięki którym odblokujemy kolejne trasy i pojazdy. Ścigać się będziemy wyłącznie najlepszymi furami na świecie, zaczynając od Lotusa Elise, poprzez Ferrari 360 Spider, Chervolet Corvette, na McLarenie F1 kończąc. Łącznie w grze naliczyłem 25 aut światowej klasy plus kolejne tyle ich ulepszonych wersji. Nie będę Wam zdradzał całej listy pojazdów, ale jest tak świetna, że do dzisiaj nie rozumiem późniejszego trendu na Corolle i Focusy w Undergroundach.

Autorzy udostępnili nam także 15 różnych tras umiejscowionych w Alpach, na pustyni, w tropikach, w lesie oraz na terenach Morza Śródziemnego. Odniosłem jednak dziwne wrażenie, że przygotowanie odcinków do gry wyglądało tak, że autorzy stworzyli jedną lokację i przy lekkich modyfikacjach ulepili trzy podobne do siebie trasy. W obrębie jednej miejscówki zakręty, skróty lubią się powtarzać, co powoduje, że gra szybko przestaje nas zaskakiwać nową zawartością, zmuszając do objeżdżania tych samych zakrętów do znudzenia. W tym wszystkim jedynym pozytywem wydaje się być możliwość zmiany warunków pogodowych, tylko znowu tutaj brakuje opcji. O ile pamiętam, na świecie oprócz mgły i zachodu słońca funkcjonuje jeszcze coś takiego jak deszcz, śnieg, czy noc. O tak, wyścigi nocne w tej pozycji wyglądałyby niesamowicie, ale o grafice może później.

Zanim przejdziemy do oceny dostępnych trybów rozgrywki, przyjrzyjmy się modelowi jazdy i uszkodzeń, czyli w sumie jednej z ważniejszych rzeczy w grze wyścigowej. Tutaj Hot Pursuit 2 wygrywa z wszystkimi późniejszymi grami z serii. Jest zręcznościowo, auta w serii kilku szybkich zakrętów wpadają w lekki poślizg. Między pojazdami są odczuwalne różnice, głównie jeśli mowa o wjeżdżaniu w zakręty. Hamulec oczywiście także jest w użyciu, inaczej często można lądować na bandach. Dodatkowo, przed każdym wyścigiem można wybrać sposród dwóch wariantów modelów jazdy. Klasyczny, to ten który opisałem parę linijek wyżej, a Extreme różni się jedynie tym, że auta są jeszcze bardziej podatne na poślizgi. Uszkodzenia pojazdów w grze są za to skromne, mogą się pojawić drobne wgniecenia, niedziałające światła. Ciekawym efektem jest lekkie zwęglenie auta, które następuje po wjechaniu w bombę zostawioną przez policyjny helikopter. To jest taki stan, w jakim definitywnie żaden właściciel nie chciałby swojego pojazdu zobaczyć. Co jedynie mnie zdenerwowało, to fakt, że po chociażby lekkim uderzeniu w policyjną blokadę, samochód wpada na kilka sekund w niekontrolowany poślizg, przez co tracimy cenne sekundy.

Jak już wspominałem, cała gra dzieli się na dwa tryby zabawy. Hot Pursuit to wyścigi z maksymalnie trzema oponentami, w których udział bierze policja, próbując trochę zarobić na mandatach. Co bardzo mi się spodobało, gliniarze starają się o wiele bardziej niż przeciwnicy. Zajeżdżają drogę, spychają na przeszkody, stawiają skuteczne często blokady drogowe i kolczatki. Funkcjonariusze mają także do dyspozycji helikopter, który zrzuca bomby zwalniające pojazdy, same kolczatki, ale także strzela pociskami rakietowymi. Nie ma mowy tutaj o taryfie ulgowej i dostaje się każdemu, mnie, oponentom, radiowozom, które przypadkowo najadą na bombę czy też uczestnikom ruchu ulicznego. Pomimo obecności zaledwie 4 pojazdów wyścigowych na torze, dzieje się naprawdę wiele i szkoda, że przeciwnicy wpadają w pułapki o wiele łatwiej, nie walczą o pierwszą lokatę, przez co jeśli przegrywałem wyścigi to albo przez policję, albo przez swoje głupie błędy, które naprawiałem następnym razem. Kolejny problem polega na tym, że aby policja całkowicie nas unieszkodliwiła, musi zatrzymać pojazd aż trzy razy. W moim przypadku oczywiście nigdy to się nie stało, parę razy udało się glinom powstrzymać dwukrotnie. Wszystko dlatego, że sporym ułatwieniem jest nielimtowana funkcja sprawdzenia tego, co dzieje się na torze kilkaset metrów dalej, dzięki czemu łatwo się przygotować na blokadę bądź kolczatki. Przez to wszystko często dochodziło do kuriozalnej sytuacji, w której policja zatrzymała trzykrotnie wszystkich oponentów, a ja sam zostawałem na trasie, mogąc spokojnie, bez pośpiechu dojechać do mety. Gdyby tylko przeciwnicy zostali zaprogramowani lepiej na główny tryb mistrzostw, poziom trudności skoczyłby masakrycznie, a tak jedyną barierą był czas jaki trzeba było na grę poświęcić.

Drugim trybem zabawy jest World Racing, w którym siły policyjne idą w odstawkę na rzecz wyścigów z maksymalnie siedmioma przeciwnikami. Porównując zachowanie przeciwników do poprzedniego trybu, jest odrobinę lepiej, tak jak poprzednio korzystają ze wszelkich skrótów, ale tym razem trudniej jest ich odstawić na więcej niż 3 sekundy. Nadal brakuje jednak zaangażowania jeśli chodzi o obronę kolejnych lokat, dlatego uważam AI przeciwników za niestety jeden z słabszych elementów gry. W tym miejscu wypadałoby także powiedzieć o dwóch trybach mistrzowskich dotyczących Hot Pursuit i World Racing. Otóż mamy tutaj do czynienia z drzewkiem wyzwań, które trzeba po kolei wykonać, by odblokować kolejne pojazdy i trasy, a także wyzwania. Wygrywając Event 1, dostajesz Event 2 i 3, dosyć proste zasady. Typów wyzwań jest wiele, od prostych przejazdów na czas, przez pojedyncze wyścigi do turniejów i eliminacji. Tutaj muszę się zatrzymać, bo panowie z Black Box coś zepsuli. Zawsze wyścig zwany eliminacjami wyobrażałem sobie tak, że po każdym okrążeniu odpada uczestnik, który ostatni przekroczył linię mety. I takie zawody także się pojawiają, ale programiści postanowili pokombinować, przy okazji wydłużając sztucznie grę. W ich wersji “eliminacji” jedziemy dwa kółka na trasie, odpada jeden zawodnik i ruszamy po następne dwa kółka. Można przymknąć na to oko dopóki dzieje się to na innych trasach, ale gdy rusza cała stawka ośmiu pojazdów, taka impreza to kolejne pół godziny z głowy.

Osobny akapit należy się jednak zadaniom z cyklu You’re The Cop. Jak sama nazwa wskazuje, tym razem to my będziemy policjantami ścigającymi szybkie pojazdy. Jest to miła odskocznia w drzewku wyzwań Hot Pursuit od zwykłych wyścigów. Zawsze mamy dostęp do takiego pojazdu w wersji policyjnej, który będzie w stanie dogonić pozostałe. My także możemy działać taktycznie i mamy prawo do trzykrotnego wezwania blokady z kolczatkami oraz helikoptera. Kierowców można zatrzymać na różne sposoby, zwyczajnie blokując, prowadząc na kolczatkę, bądź użyć wspomnianych wcześniej bomb ze śmigłowca. Tryb należy potraktować jako ciekawostkę, gdyż znajduje się tylko pięć wyzwań na całą grę. Można urządzić sobie dowolny pościg, tylko najpierw trzeba samemu odblokować do niego pojazdy, które są już dostępne w zwykłych wyścigach. System nagradzania gracza nie jest zły, ale lekko kuleję, wyjaśnię zaraz dlaczego.

Co do nagród, w pozycji funkcjonuje system zwany NFS Points, dzięki któremu możemy odblokowywać część pojazdów dostępnych w grze. Punkty te można otrzymać za takie rzeczy jak wygranie wyścigu, czyste okrążenie, okrążenie na prowadzeniu, zmuszenie policji do porzucenia pościgu bądź ominięcie blokady. One kumulują się na naszym koncie i gdy przekroczą barierę potrzebną do zdobycia danego pojazdu, jest on odblokowywany w trybach Challenge. Nic specjalnego, tyle że podczas przechodzenia wyzwań z obu drzewek nie ma szans, aby uzbierać 5.000.000 NFSP, czyli tyle ile jest potrzebne na ostatnią nagrodę punktową. Jeśli ktoś chce mieć 100%, będzie musiał niestety żmudnie jeździć w Single Race, gdyż średnio na wyścig idzie zarobić 20.000 NFSP. No, chyba, że zna się pewną sztuczkę, o której istnieniu dowiedziałem się całkiem przypadkowo. Dodatkowo, twórcy przygotowali parę zadań już poza drzewkami. Są to stosunkowo proste rzeczy, na przykład przejechanie wszystkich czterech okrążeń na prowadzeniu bądź zwycięstwo w eliminacjach. Pomimo, że samochody te nie są może warte takich czynów, podoba mi się taka próba wydłużenia żywotności gry. A jeśli komuś to nie wystarczy, jest bardzo grywalny Split Screen.

Jeżeli narazie widzicie w Need for Speed: Hot Pursuit 2 grywalnego średniaka pełnego niedoróbek, bo myślę, że możecie z dotychczasowej lektury tak tę grę odbierać, to pora na argumenty, które zwalą z nóg każdego fana wiejskiego tuningu. Hot Pursuit 2 mogę z czystym sumieniem nazwać jedną z najładniejszych gier wyścigowych na PS2. Trasy są pełne szczegółów, na terenach Morza Śródziemnego ujrzymy piękne akwedukty oraz wspaniałą wodę, słońce lekko porazi oczy, a wjeżdżając na piasek jedyne co będziemy oglądać to kurz po przeciwnikach. Drzewa w lasach rzucają cienie, wpuszczają między liście promienie słońca. W Alpach przejeżdżając przez jeden ze skrótów zwiedzimy ogromną jaskinię z przeznaczeniem kopalni. Wszystko zostało wspaniale dopracowane i aż prosi się o więcej odcinków, które dalej i dalej by zaskakiwały jakością wykonania. To samo można powiedzieć o autach, które lekko odbijają promienie słoneczne, same śmiało konkurują z tymi chociażby w Gran Turismo 3: A-Spec. I wszystko to w stałych 30 FPS oraz bez żadnego rysowania grafiki w tle. No niestety, na płynność animacji rodem z GT nie można było już liczyć. Mimo to, jeśli mowa o demonstracji mocy PlayStation 2, panowie z Black Box odwalili kawał dobrej roboty i aż dziw, że ich gry później wyglądały coraz gorzej na czarnulce.

Udźwiękowienie gry także spełnia dobrze swoją rolę. Każdy samochód ma charakterystyczny i przekonujący odgłos silnika. W trakcie pościgów funkcjonariusze nieustannie komunikują się między sobą i centralą, a przebieg ich rozmowy odzwierciedla sytuację na drodze. Niesamowicie miło jest słyszeć szczególnie zdanie “I’m unable to continue pursuit.” Głosy brzmią bardzo naturalnie, pozwalają się wczuć w atmosferę towarzyszącą amerykańskiemu pościgowi. Jak to chłopaki z EA mają zwyczaj robići, tak też i tutaj przygotowali specjalnie na potrzeby gry soundtrack składający się z kilkunastu utworów rockowych i kilku kawałków techno. Cała playlista przypadła mi do gustu, lecz najzwyczajniej jest tego za mało. Gdyby tego byłoby jeszcze raz tyle, zapewne mógłbym po ukończeniu gry bezstresowo słuchać tej muzyki, ale w tym przypadku nie mogę, jeśli w jednej sesji zaplętlała się co najmniej z trzy razy.

Możecie się ze mną zgadzać lub nie, ale pomimo tych wszystkich niedoróbek jakie wytknąłem pozycji, nadal zostaje ona najlepszym Need for Speedem na PlayStation 2. Niesamowicie mi się podoba prostota rozgrywki, wciągający model jazdy oraz dające z siebie wszystko oddziały policji. Gdyby wszystkie drobnostki, o których wspominałem byłyby lepiej wykonane, mielibyśmy pretendenta do najlepszej ścigałki na czarnulkę. Na szczęście model jazdy jest tak miodny, że w feworze akcji można o tym wszystkim zapomnieć i wytknie to zgred podobny do mnie. Tytuł nadal jednak jest o wiele lepiej wykonany technicznie niż taki Underground czy Most Wanted, które moim zdaniem były zbędnymi krokami w tył i bok. A jeśli macie ochotę się ze mną posprzeczać, to zachęcam do gry, gdyż zaproponowane przez twórców wyzwania wystarczą na grubo ponad 20 godzin rozgrywki, co jest kolejnym zresztą plusem. Szkoda tylko, że w zestawieniach często jest pomijana, jakby żadnej innej gry przed wiejskim tuningiem nie było.

Wydana w październiku 1999 roku przez Electronic Arts, dostępna na pierwszą konsolę Sony, gra „Medal of Honor” spopularyzowała realia drugiej wojny światowej w pierwszoosobowych strzelaninach, tworząc w istocie osobny podgatunek nazywany przez graczy mianem wojennego shootera. Rok później ukazała się kontynuacja o podtytule „Underground”, która dla części użytkowników naszego forum okazała się grą wybitną, a w 2002 ukazały się aż dwie odsłony na dwóch różnych platformach („Allied Assault” na PC oraz „Frontline” na PS2). Seria cieszyła się uznaniem graczy i nie trzeba było długo czekać na kolejne odsłony tego podejmującego się tematyki II wojny światowej cyklu. I tak w listopadzie 2003 roku posiadacze konsol PlayStation 2, Xbox oraz GameCube mogli spróbować swoich sił wspierając żołnierzy alianckich w grze „Medal of Honor: Rising Sun”, która jako pierwsza w historii cyklu porzuciła zmagania w Europie na rzecz działań na Oceanie Spokojnym.

Z pewnością każdy regularnie przeglądający forum użytkownik zdążył już zauważyć, że jestem miłośnikiem wojennych strzelanin. Przypadłość ta z miejsca powoduje, iż na każdą z tego typu gier patrzę przychylniejszym okiem, co może powodować, że mój entuzjazm będzie większy niż w przypadku ogrywania gier w innych tematykach, aczkolwiek nie oznacza to, że będę wychwalał pod niebiosa nawet największego crapa tylko dlatego, że autorzy umiejscowili go w realiach drugiej wojny światowej. Możecie być zatem spokojni – nie będę Wam polecał słabych gier, choć muszę przyznać, że ocena końcowa może być lekko naciągnięta.

Co już zostało przeze mnie napisane, „Medal of Honor: Rising Sun” było pierwszą częścią cyklu, która ukazała starcia skośnookich żołnierzy cesarskiej armii z walecznymi marines. Płytka włożona do napędu naszych czarnulek przenosi nas do dnia, który dla większości z mieszkańców Stanów Zjednoczonych kojarzy się bardzo tragicznie. Mianowicie nasza przygoda z tym tytułem rozpoczyna się 7 grudnia 1941, kiedy to siły cesarskiej armii Japonii dokonały ataku na bazę amerykańskiej floty w Pearl Harbor. Na początku dane nam będzie obejrzeć krótki przerywnik, na którym możemy zobaczyć odpoczywających żołnierzy na pokładzie okrętu. Jednym z nich jest Joseph Griffin, którego losami pokierujemy na przestrzeni dziewięciu misji na różnych wysepkach Pacyfiku. Sielanka ta zostanie przerwana przez nacierających ze wszystkich stron japońskich bombowców. Zbombardują oni nasz okręt i będziemy musieli się z niego wydostać, a po wyjściu na pokład zestrzelimy kilka z nich. Początek gry to pokaz tego, co w wojennych FPS'ach jest jednym ze znaków rozpoznawczych. Mamy do czynienia z efektowną, w pełni wyreżyserowaną i powodującą przyspieszone bicie serca wartką akcją, której nie powstydziliby się specjaliści z Hollywood. Biorąc pod uwagę, w którym roku miała premiera tej gry oraz to, że oprawa wizualna nie zalicza się do mocnych stron rozgrywki, możemy powiedzieć o bardzo dobrze wykonanej pracy projektantów poziomów oraz scenarzystów gry (wśród nich pracował ponoć Steven Spielberg). Pierwszy poziom jest w zasadzie interaktywnym samouczkiem, także nie powinna nikogo dziwić duża ilość zaplanowanych wcześniej scenek, czyli skryptów. Przemierzając kolejne misje będziemy regularnie natrafiać na podobne, równie widowiskowe scenki, z których część na pewno zapadnie w pamięć części graczy ze względu na pomysłowość autorów i rozmach.

Najbardziej pożądanym aspektem tego typu gier jest odpowiedni sposób ukazania prezentowanych realiów i możliwość poczucia na własnej skórze wojennej zawieruchy. Wojenny klimat jest tutaj w znacznej części podkreślany poprzez ścieżkę muzyczną. Przygotowane na potrzeby gry utwory są odpowiednio dopasowane do rozgrywających się na ekranie wydarzeń w zależności od charakteru misji i miejsca jej rozgrywania. Do naszych uszów docierają spokojniejsze melodie, gdy bez najmniejszego stesu przemierzamy dżunglę i przed sobą nie widzimy żadnych nieprzyjaciół. Gdy jednak w polu widzenia pojawi się jakiś żółtek, szybko na pierwszy plan zaczną wychodzić symfoniczne melodie, które zagrzewają do walki i nadają jej potrzebnego dynamizmu. Pod tym względem seria „Medal of Honor” zawsze była na pierwszym miejscu i w przypadku „Rising Sun” nie jest inaczej. Oczywistą oczywistością jest fakt, że większość utworów jest nacechowana orientalnymi klimatami rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni. Wschodnie ambienty nie pozostawiają złudzeń do czasu i miejsca prezentowanych wydarzeń. Po usłyszeniu takich utworów gracz wie, że nie walczy z Niemcami w Europie, lecz z Japończykami na różnorakich wysepkach Pacyfiku.

Gorzej ma się sprawa z tym, co widzimy na ekranie. Oprawa wizualna znacząco odstaje od ścieżki muzycznej. W głównej mierze można przyczepić się do rozmazanych i niewyraźnych tekstur. Część lokacji prezentuje się naprawdę bardzo brzydko i odpychająco. Zauważalne jest to szczególnie w etapach rozgrywających się w ośrodkach miejskich i terenach zabudowanych, aczkolwiek niektóre z miejscówek na tropikalnych wyspach również nie zachwycają swoim wyglądem. Nie można jednak jednoznacznie postawić krzyżyka na tym aspekcie gry. W kilku momentach mamy do czynienia z przyzwoitą pracą grafików – etap w dżungli w trakcie piątej misji kampanii. Doświadczany w nim świetnych widoków wzbogaconych refleksami świetlnymi (wynikającymi z pięknej pogody), dużą ilością roślinności i przepływającą w okolicy rzeką. Niestety takie widoki należą do rzadkości, co powoduje, że w ostatecznym rozrachunku trzeba umieścić grafikę w rubryce z wadami tej gry.

Pod względem mechaniki rozgrywki i przebiegu misji mamy do czynienia ze standardową wariacją w II-wojennych FPS'ach. Zabawa opiera się więc na przechodzeniu z punktu A do punktu B i wykonywaniu po drodze zadań znajdujących się na naszej liście. Przy okazji musimy strzelać do napotkanych przeciwników i zadbać o to, aby nie wyszli żywo ze spotkania z nami. Niestety w tym momencie muszę wspomnieć o dwóch rzeczach wpływających bardzo negatywnie na przyjemność, którą czerpać będziemy z gry. Już w trakcie pierwszego kontaktu z przeciwnikami dostrzeżemy, że nie grzeszą oni inteligencją. Japończycy w „Rising Sun” zachowują się tak, jakby cierpieli na kilka poważnych chorób układu nerwowego. Przede wszystkim mają oni problemy z koncentracją, gdyż nie potrafią oddawać celnych strzałów nawet z najbliższej odległości. Potrafią strzelić w powietrze, gdy gracz stoi raptem kilka metrów od nich. Wielokrotnie swoim zachowaniem powodują, że na twarzach graczy będzie tworzył się uśmiech politowania. Skośnoocy potrafią bowiem nie zauważyć stojącego obok nich gracza, co prowadzić do kuriozalnych sytuacji flankowania bez wykorzystania przeszkód terenowych lub co gorsza może się zdarzyć, że strzelimy w jego stronę, a on nie zareaguje i będzie stał dalej. Często biegają w kółko niczym dzieci na placu zabaw bawiące się w berka, kręcą wokół własnej osi i wyczyniają inne, niewytłumaczalne rzeczy, które zarówno rozbawiają i irytują gracza. Nasi wrogowie swoją głupotą powodują, że nie odczuwamy do nich respektu. A kto jak kto, ale japońscy żołnierzy z okresu walk na Pacyfiku byli powodem lęku wśród wielu marines.

Niski poziom sztucznej inteligencji idzie w parze z niskim poziomem trudności gry. Doprawdy jest to najłatwiejszy shooter z jakim miałem styczność. Rozgrywka nie wymusza na graczu stosowania skomplikowanych taktyk, ciągłego chowania się za osłonami, próbowania oflankowania czy znalezienia lepszej pozycji. Tutaj można biec przed siebie „na pałę” i bez korzystania z osłon pokonywać kilku z naszych przeciwników. Z racji słabej ich celności nie należy zbytnio przejmować się obrażeniami, a bardzo duża ilość walających się wszędzie apteczek zmniejsza (i tak już niskie) prawdopodobieństwo zgonu. W czasie jednej z misji twórcy słabo rozmieścili amunicję, co spowodowało, iż przez długi okres czasu nie miałem w swoich magazynkach ani jednego naboju. To spowodowało, że zmuszony byłem kontynuować swoje zmagania bez możliwości strzelania. Nieoczekiwanie nie przeszkodziło mi to w przejściu tej misji, gdyż skutecznie pokonywałem swoich wrogów uderzeniem z kolby... Etap ten zdefiniował całkowitą beznadziejność przeciwników i niewielkie wyzwanie, jakie postawili przed nami twórcy. Oddać Japończykom trzeba jednak to, że ich taktyka działania jest odmienna w stosunku do tego, co prezentowali Niemcy. Mowa o zajmowaniu niewidocznych na pierwszy rzut oka pozycji na drzewach czy nagłym wyskakiwaniu z wykopanych w ziemi dziur.

Przez dwa ostatnie akapity narzekałem cały czas na rozgrywkę. Czy oznacza to, że pod względem gameplay'u jest to beznadziejna gra? Nic bardziej mylnego. O ile poziom trudności i AI sprawiają, że gra nie sprawia satysfakcji z powodu narzuconych wymagań, to jednak sam przebieg misji i rodzaj wykonywanych zadań należy zapisać na plus. Twórcy bez wątpienia starali się zrobić na graczu wrażenie swoją pomysłowością, której przejawem są zapadające w pamięć sekwencje pościgów czy strzelanin w świetnych sceneriach. W pamięci wielu graczy utkwił zapewne etap, w którym ostrzeliwało się wrogów z karabinu maszynowego jadąc przez dżunglę na... słoniu (sic!). Miło wspominać będę również sekwencję ataku na wzgórze pod ostrzałem moździerzu, który ze względu na scenerię przywiódł skojarzenia z filmem „Cienka czerwona linia”. Takich scen było jeszcze kilka, a wszystkie miały jedną wspólną cechę – epickość. Projektanci poziomów próbowali przeplatać etapy pościgowe ze zwykły strzelaniem, co spowodowało, że gra nie staje się wtórna. Osobna sprawa, że tytuł nie robi wrażenia długością oferowanej zabawy i zalicza się do tych krótszych gier. A to powoduje, że wtórność nie mogła się pojawić, bo przedtem skończyła się gra. I to tak nagle, że gdy ujrzałem napisy końcowe byłem bardzo zdziwiony i rozczarowany, bo postrzelałbym sobie jeszcze z godzinkę czy dwie do Japońców.

Ocena końcowa „Medal of Honor: Rising Sun” powoduje niemałą zagwozdkę, gdyż z jednej strony tytuł nie ustrzegł się dużej ilości dziwnych błędów oraz kilku rzutujących na całość wad, a z drugiej, mimo wszystko, powoduje on przyjemność i nie mogę uznać czasu z nim spędzonego jako zmarnowany. W czasie ogrywania tej odsłony „MoH'a” bawiłem się dobrze, ale nie była to przyjemność porównywalna z pozostałymi odsłonami serii czy też produktami konkurencji. „Wschodzące Słońce” jest jednak najsłabiej ocenionym przeze mnie wojennym FPS'em, co oczywiście nie oznacza, iż jest to gra słaba. Bardzo niesprawiedliwe są opinie sugerujące graczom niewartego uwagi crapa. Moim zdaniem jest to pozycja całkiem niezła, posiadająca kilka ciekawych patentów i zapadających w pamięć sekwencji, którą okraszono świetną ścieżką dźwiękową oraz wzbogacono filmikami wprowadzającymi graczy w atmosferę II wojny na Pacyfiku. I to właśnie dlatego nie mogę polecić tego tytułu osobom nielubiącym takich gier. Jeżeli nie jesteś miłośnikiem wojennych FPS'ów, to „Rising Sun” na pewno nie przekona Cię do tego gatunku, a tylko utwierdzi w przekonaniu, że dobrze postępujesz omijając go.