Platyna w niniejszej grze pochłonęła nieco ponad sześćdziesiąt pięć godzin. W tym czasie udało mi się dopakować postać do 138 poziomu duszy.

Wbicie niebieskiego dzbana wymaga dwóch i pół przejść gry. Jako że pierwsze jest stosunkowo najłatwiejsze, to gros pucharków siadło właśnie na tym przejściu. Skupiłem się na uzyskaniu wszystkich, możliwych do zdobycia na pierwszym przejściu cudów (miracles), czarów (sorceries) i piromancji (pyromancies). Cudami zwie się zaklęcia, które mają jakiś wpływ na naszego bohatera lub przeciwnika i zmieniają statusy, czary to najzwyklejsza w świecie magia ofensywna, a piromancje to czarostwa wykorzystujące siłę ognia. Nie wszystko da się zebrać na pierwszym przejściu (kilka czarów dostać można dopiero, ofiarując duszę finałowego bossa na pewnym ołtarzu w nowej grze plus). Zająłem się również wstąpieniem do wszystkich możliwych Przymierzy (Covenants). Poza tym starałem się zebrać wszelkie możliwe bronie, które są rzadkie bądź wypadają z pokonanych wrogów. Poszło w miarę gładko, ale z długą przerwą, w trakcie której ograłem iks innych gier. A, nie będę nawet wspominał o paskudnie wysokim poziomie trudności, który towarzyszył nieudolnym próbom ubicia bossów postacią, która jest po prostu słaba. Kluczem była dobra strategia i bezbłędne turlanie się spod ciosów wroga i wykorzystywanie jego przewagi rozmiarowej na swoją korzyść (vide: wbieganie pod nogi wielkiego wilka Sifa, albo stawanie w rogu między mackami smoka Seatha, co pozwalało na uniknięcie większości wyprowadzanych przez nich ataków). Niektórzy z bossów mają ogony, za których odcięcie dostaje się unikalną broń tego bossa. Te też są wymagane do platyny.

Takie tam z najtrudniejszym do odcięcia ogonem bossa w całej grze.

Drugie przejście zcheesowałem tak, jak tylko się da. W drodze po potrzebne mi, niezdobyte jeszcze graty odkryłem, że da się pominąć praktycznie połowę gry, a całość przejść w około dwie godziny. Tak też zrobiłem. Za zebrane dusze bossów po ich pokonaniu na pierwszym przejściu wykonałem wszystkie dostępne bronie do odpowiedniego trofeum. W ostatnim przejściu zostało tylko ulepszyć jedną, magiczną broń i ukuć dwie ostatnie bronie z bossów - finałowego i początkowego, którego duszę trzeba zamienić w broń aż trzy razy!

Trzecie przejście dosłownie przebiegłem. Trwało to nie więcej jak cztery godziny, bo okazało się, że musiałem jeszcze wyfarmić dwa przedmioty, które jestem pewien, że miałem, a okazało się, że jednak nie (dziwne). Wpadła wówczas upragniona plata...

Czuję się wyczerpany tą grą. Poznałem ją na wszystkie strony, znam każdy attack-pattern każdego przeciwnika, słowem - nie robi to już na mnie wrażenia.

Powracając do tytułu niniejszego tematu: jest to prawda. Albo staniesz się dobry, albo zdechniesz. Nie ma w tej grze półśrodków. Maksowanie postaci i wkuwanie na pamięć wzorców ataków bossów to klucz do sukcesu. W międzyczasie warto jeszcze było ogarnąć umiejętność parowania ciosów i ripostowania (cholernie przydatne na niektórych rycerzy!). Szejsiont pińć godzin to może niewiele, ale to, jak bardzo zmieniał się styl mojej gry jest nie do opisania. Polecam platynę każdemu, głodnemu wyzwań. Raz, że gra jest po prostu rewelacyjna, a dwa, że platyna jest po prostu bestialsko trudna do wbicia. Jak nie straszne ci wyzwania, to atakuj śmiało! Satysfakcja z ujrzenia pop-upa z niebieskim dzbankiem po prostu nieziemska.

Na koniec mały bonus: jak nie ginąć w Dark Souls - poradnik.